Harusmuze #493


493 – aai de j van jasmien tot ze ja zegt of jazz

hexagram 53  (jiàn) – “Indringen”

invoer

Harusmuze #197 – de handen verlangen, de vingers vertakken

commentaar

Handen verlangen, vingers vertakken,
de zanger lost op in zijn gezangen.
Vingers begrijpen alleen wat ze pakken.
Een donkere bui blijft nooit lang hangen.
Angst zoekt de angst in de eigen rangen.
De vingers verdelen viermaal het paar,
handen verwijten zichzelf aan elkaar.
Het hoofd zegt tenslotte ‘mij om het even’:
de zin gaat verloren in een gebaar,
maar altijd het ritme blijft overleven.

Advertenties

Harusmuze #368


22B31

368 – als je wil bidden, bid dan dat je iets mag geven

hexagram 53 (jiàn) –  “Indringen”

input

https://dirkvekemans.com/2018/09/05/harusmuze-80/

commentaar

iets dat je krijgt is een toename, groei van jouw individualiteit, jouw afzondering en een afname van jouw specificiteit, het unieke van jouw gebeuren in het Gebeuren.
alleen door iets te geven, iets dat specifiek van jou is, waar jij waarde aan hebt gehecht, waar jij emotioneel bij betrokken bent, verhoog je wat er specifiek aan jou is in het Gebeuren, wat jij kan betekenen breidt zich dan uit, jouw licht schijnt voor de ander.
krijgen doe je enkel wat de ander teveel heeft, meestal in ruil voor waar de ander gebrek aan heeft, tenzij het een geschenk is van een Kathedraalgangster die heel erg snode gemerkt heeft wat jouw behoefte is en daarvan zelfs afstand van zal doen als zij het niet echt te veel, maar ook niet absoluut nodig heeft.

Kathedraalgangsters* hebben dat nou eenmaal, die breiden hun specificiteit liever uit dan dat ze die ingeperkt zien: het zijn obstinate afgevers, koppige opgevers, infiltrerende weggevers, toonaangevende ingevers en virale uitgevers.

het individu dat jij bent, de ego, het ikje is het overschotje dat achterblijft als je sterft, de lege rol die je in de samenleving vervulde. men treurt niet om dat individu dan, maar om het specifieke van jouw invulling daarvan, hoe je lachte als je blij was omdat je iemand zag die je had gemist, het soort licht dat je gaf in de ogen van de ander.

het specifieke is tijdloos omdat het eenmalig is, eeuwig omdat het nooit meer terugkomt. het individu is nooit mooi zoals een kleur op zich niet mooi kan zijn: een kleur is mooi t.o.v. andere kleuren, een kleur op zich is een kleur, niet meer, zoals een ik op zich een ik is.

dat blauwe daar, van haar jurk tegen het oker van haar getaande huid, dat is mooi. en jij, nu je lacht omdat je net heel even dat unieke was dat je aan jezelf kon geven, voor altijd, in de woorden die je kreeg van mij.

hihi hi.

*een Kathedraalgangster is de ster van een van de ontelbare gangen doorheen de Neue Kathedrale des erotischen Elends: aja, er zijn zoveel gangen als er bezoekers zijn en elke gang heeft haar ster. ’t Zijn gangsters, ja…

scève

Lors que Phebus de Thetys se depart,
Apparoissant dessus nostre Orizon,
Aux patientz apporte une grand’ part,
Si non le tout, d’entiere guerison:
Et amoindrit, aumoins, la languison,
Et les douleurs, que la nuict leur augmente.
Tout en ce point ma peine vehemente
Se diminue au cler de sa presence:
Et de mes maulx s’appaise la tourmente,
Que me causoit l’obscur de son absence.

Harusmuze #353


22B62

353 – sterven geeft het leven onsterfelijkheid

hexagram 53 – 漸 – jiàn – “Indringen”

input

commentaar

de NKdeE Bewegingsleer is een monistisch panbionisme dat de individualiteit slechts een secundaire realiteit toekent.
het Echte is Eén en het ‘is’ niet, het gebeurt, het Leeft.

het Leven kent bewustzijn waaraan wij allen deel hebben: het Bewustzijn is geen Zijn maar een gebeuren in verbondenheid, of doorheen elke individualisering.
daaruit volgt ook dat elke verankering van het bewuste in geïndividualiseerde aggregaten van verstoffelijkte intensiteiten (‘lichamen’) slechts van tijdelijke aard kan zijn: het bewuste moet beginnen, bloeien en sterven om de tijdsdimensie te ervaren, het leven kan zich pas als leven van zichzelf bewust zijn als het sterft. de dood is tijdservaring.
de ziel is onsterfelijk, maar het is geen ikjesziel, het is ons aller ziel.

er gebeurt nergens een denken dat niet ‘verbonden’ is, dat geen ‘na’-denken of vermoeden is (pre-cognitie). een ego houdt zich in stand door niet zichzelf te zijn, door te verschillen, in de ‘différance’


elke individualisering is entropisch Rot, een verziekelijkte ontologisering: hoe meer ‘bewustzijn’ hoe erger het Rot. Een weekdier, een eencellige, een plant heeft een ‘hoger’ bewustzijn dan de mens, de evolutie is niet (enkel) een opgang : we dalen ook dieper af in het versterven.

de afgang is ook opgang natuurlijk, de weg naar boven, naar beneden is één en dezelfde. het Rot is slechts rotatie in de zich voortdurend omkerende toren van het roteren maar het is voor onze gezondheid wel het meest aangewezen perspectief.

scève

Sa vertu veult estre aymée, & servie,
Et sainctement, & comme elle merite,
Se captivant l’Ame toute asservie,
Qui de son corps en fin se desherite:
Lequel devient pour un si hault merite,
Plus desseché, qu’en terre de Lemnos.
Et luy estant jà reduict tous en os,
N’est d’aultre bien, que d’espoir revestu.
Je ne suis point pour ressembler Minos,
Pourquoy ainsi, Dictymne, me fuis tu?

r.6: terre de Lemnos: Lemnia rubricaGezegelde aarde http://gtb.ivdnt.org/iWDB/search?actie=article&wdb=WNT&id=M020169
r.10  Dictymne: = Britomart (Diana) die van Minos vluchtte door naar de zee te ontkomen zie https://en.wikipedia.org/wiki/Britomartis

Harusmuze #154


154 – de muur valt als een muur, de mens loopt vast in zijn geschiedenis.

hexagram 53  (jiàn) – “Indringen”

input:

// the walls between us are built by greed, guilt and fear

scève

La Mort est pasle, & Cupido transi:
La Parque aveugle, & l’enfant n’y voit point.
Atropos tue, & nous prent sans mercy,
L’archier occit, quand il luy vient a point.
Par eux en fin chascun se troeuve poinct,
Comme de poincte & l’un & l’autre tire.
Mais, quant a moy, pour m’oster de martyre
J’ayme trop mieulx a la Mort recourir.
Car qui vers toy, ô Amour, se retire,
Sans coeur ne peult a son besoing mourir.

Harusmuze #119


119

119 – kraters zijn de bommen die je niet meer kunnen raken

hexagram 53 –  – CHIEN – ‘geleidelijkheid’

scève

Petit object esmeult grande puissance,
Et peu de flamme attrait l’oeil de bien loing
Que fera donc entiere congnoissance,
Dont on ne peult se passer au besoing?
Ainsi Honneur plus tost quicteroit soing,
Plus tost au Temps sa Clepsidre cherroit,
Plus tost le Nom sa trompette lairroit,
Qu’en moy mourust ce bien, donc j’ay envie.
Car, me taisant de toy on me verroit
Oster l’esprit de ma vie a ma vie.

r1. esmeult: ‘wekt op, stimuleert’
r5. quicteroit: van quitter: ‘zou laten’
r7. lairroit: van laisser, ‘zou laten’

Harusmuze #52 (reconstructie)


52 – door te meten doe je nieuwe wijn in oude zakken

hexagram 53  (jiàn) – “Indringen”

scève

Le fer se laisse, & fourbir, & brunir,
Pour se gaigner avec son lustre gloire:
Ou mon travail ne me fait, qu’embrunir
Ma foy passant en sa blancheur l’yvoire.
Je contendrois par dessus la victoire:
Mais hazardant hazard en mes malheurs,
Las je me fais despouille a mes douleurs,
Qui me perdantz, au perdre me demeurent,
Me demeurantz seulement les couleurs
De mes plaisirs, qui, me naissantz, me meurent.