Harusmuze #422


422 – stemmen zijn goedkoper dan begrip

hexagram 60  (jié) –  “Onderverdelen”

invoer

https://dirkvekemans.com/2018/07/13/harusmuze-26/

commentaar

in een nijdige attentie-economie als de onze is begrip voor de ander niet langer iets dat je dient op te brengen. begrip is een asset, puur kapitaal, dat geef je enkel uit als het jou ook dubbel en dik opbrengt. begrip opbrengen doe je niet: begrip moet opbrengen.

immers begrip vereist aandacht en het spenderen van aandacht is zeer duur. de return van een like die jij uitdeelt voor jezelf, om de evidentie te stofferen met een voorbeeld, is peanuts in vergelijking met wat het exploitatiemechanisme (Facebook, Twitter, Instagram,…) er aan verdiend, en minder zelfs dan de peulschil die het gelikete (bedrijf/individu/evenement…) eraan over houdt.

zolang we dus met z’n allen ons als vee laten exploiteren zal het winnen van stemmen op de directe manier, door ze te kopen, door harde valuta om te zetten in aandacht op de netwerken, massa’s goedkoper zijn dan het etaleren laat staan het effectief opbrengen van begrip voor de situatie van het stemmende individu.

dat onze overheden sinds de opkomst van deze technologische omwenteling halverwege het eerste decennium (2005) nagelaten hebben om iets ten voordele van de informatierechten en het recht op virtuele leefruimte van hun burgers te ondernemen, is een ramp die waarschijnlijk niet meer terug te draaien is, omdat de bedrijven die nu de touwtjes in handen hebben zich al lang hebben ingekocht in de bestaande ‘democratieën’ waarbinnen de individuen zelf alsmaar nijdiger en dus makkelijker controleerbaar worden. de hedendaagse politicus is niet veel meer dan een al dan niet betaalbare paljas voor die mensen. De niet-betaalbare verdwijnen sneller dan dat ze bekend worden.

de feiten, de waarheid, begrip, medemenselijkheid, alle ‘humane’ waarden zijn zo allemaal achterhaald in de consequent doorgedachte Verlichting van het Neo-Liberalisme (in Vlaanderen: NV-A en VLD met CD&V als meelopend keffertje) dat zolang de situatie dat vereist nog van een krokant populistisch laagje wordt voorzien, maar nu de economische wildgroei gaandeweg omslaat in een onbeheersbaar cataclysme dat over de planeet raast, zal dat oppervlakkige vertoon snel omslaan in meedogenloze repressie.

Steekt hoog de vaten Rodenbach met blauwe grenadine: het Vlaamsche Canon wordt geladen.

scève

Touché au vif & de ma conscience,
Et du remord de mon petit merite,
Je ne scay art, & moins propre science,
Pour me garder, qu’en moy je ne m’irrite,
Tant ceste aigreur estrangement despite
En vains souhaitz me rend si variable.
Fust elle, aumoins, par vertu pitoyable
Mon dictamnum, comme aux Cerfz Artemide,
Tirant le traict de ma playe incurable,
Qui fait mon mal ardemment estre humide.

Advertenties

Harusmuze #411


411 – het ‘ik’ is onvindbaar en het verandert nooit

hexagram 60  (jié) –  “Onderverdelen”

input

https://dirkvekemans.com/2018/07/24/harusmuze-37-reconstructie/

commentaar

de NKdeE Bewegingsleer stelt dat het Zijn en de Dingen recursieve ficties zijn die de mens nodig heeft om zich te ‘verwezenlijken’ (sic) en daaruit volgt natuurlijk ook dat het ‘ik’ waar in de sociale media zoveel om te doen is (‘ik vond mijzelf’, ‘ik ben het waard’, ‘ik ben wie ik ben’, etcetera) niets meer is dan een lege constructie, blaaskens veelal, die ge uzelf wijsmaakt.

uitgaande van het dictum der Griekse orakels ‘Ken uzelf’ en van de voorbeeldfunctie van Herakleitos die op ‘onderzoek ging naar zichzelf’ ontdekt de Gignomenologie dat het Ik slechts een Zijnspoort is, een cognitief zijspoor van het gebeuren die onder impuls van de ontologische reflex die sinds Parmenides in het denken is geslopen de fallische orde van het Woord en het Ding wil in stand houden.
een talig denken dat zich niet baseert op het Zijn en haar onherroepelijke finaliteit in bv. Heidegger’s Ereignis, de Gebeurtenis als Singulariteit die zichzelf opheft, lijkt ondenkbaar maar talige uitingen binnen de Lyriek en expressiviteit met tijdsverloop zoals muziek of dans, bewijzen al sinds millenia dat zulks ideologische prietpraat is, die de mens in zijn denken wil beperken tot louter een hoog-cognitieve, kwantificerende techniciteit, een machiniseerbare logica.
d’r is daarom voor ons, ideologen van de NKdeE, niks mis met ‘logisch denken’, de positieve wetenschappen of het rationalisme, het zijn enkel rationalisten die ‘vijanden’ en ‘onverenigbare stellingen’ ontwaren. het enige wat de Gignomenologie wil aanvoeren en uitvoeren is een soort non-filosofie die het zonder Zijn en Dingen kan stellen en de bewegingen, het gebeuren zelf laat plaatsvinden in de door haar voorgestelde denkomgeving, die zich overigens probleemloos van de ontologische techniciteit (taal, code en algoritmiek) bedient.

wij zijn dan wel ideoloog binnen de Kathedraal, maar we doen enkel aan exemplarisch activisme, we leggen onze gedachten zo goed mogelijk uit als voorbeeld van een alternatief, want euh, het loopt niet zo denderend goed binnen het Ontologisch Idealisme, hebben wij de indruk, precies, è…

uiteindelijk betreft het hier ook slechts een accentverschuiving waardoor de Gignomenologie vragen als ‘wat is x?’ vermijdt en zich eerder afvraagt ‘hoe gebeurt x’. de gevolgen van de accentverschuiving in de perceptie en de daarop zich baserende praktijk zijn wel bepaald enorm te noemen. ik verschiet er zelf nog elke dag van, hihi.

het humane ego is een goed voorbeeld. van het ogenblik dat je stopt met je dood te staren (soms letterlijk, helaas!) op de vraag ‘wie ben ik?’ en je aanvaardt dat jouw ‘ik’ slechts een talige constructie is, een poort naar het Zijn en de Dingen, zie je veel duidelijker hoe jouw ‘ik’ werkt, hoe het gebeurt in het Gebeuren.
elke ‘wat is…?’ vraag verliest zich immers ogenblikkelijk in de eindeloze recursie die ze oproept, want uit het talige kader van de zijnsfunctie zelf ‘bestaat’ er geen ontkomen. er is daarop geen afdoend humaan antwoord mogelijk, of het moet van God komen, maar die is eilaas gestorven.

eens je de stap gezet hebt, kan je ook makkelijker aanvaarden, bijvoorbeeld, dat ‘jij’ altijd ‘eenzaam’ zult zijn, want jouw ‘ik’ slorpt gans jouw ‘bestaan’ op (het is niks anders) en ‘jij’ zal ook nooit kunnen veranderen want elk ander is uit hoofde van het woord zelf al geen ‘ik’ meer. op die manier kan je jouw relaties met de ander, jouw afhankelijkheden en werking te midden de anderen beginnen saneren in functie van de algemene tevredenheid, geen ‘welzijn’ dat toch altijd zal geclaimd worden omdat het ‘is’en daardoor steeds ‘van iemand is’, maar een voor ieder aangenaam verlopend gebeuren. een gebeuren kan je niet bezitten, jij niet , niemand niet.

het lijkt ons daarom beter om al die zijnsrecursies te laten voor wat ze zijn en dan ontdekken we ook, geholpen door wat meditatie misschien die ons ‘ego’ achterlaat in al die zijnsdrukte en die ons in een ‘onmiddellijk’ contact kan brengen met het gebeuren (het ‘ik’ is het ‘middel’ dat we achterwege laten), hoe makkelijk het kan zijn om de zo gewenste rust en tevredenheid te ervaren die ons door onze vele ego-noden en ego-‘gebreken’ ontzegd bleven.

een ‘ik’ kan immers enkel zichzelf ‘vertellen’: het gebeuren kwantificeren tot het ‘vatbaar’ is voor het ‘begrip’, de kennis dus als antwoord op de hebzucht van het ‘ik’, (elke ontologische kennis is ideologisch) want de zelfvoorziening is immers het vertrekpunt, de init-functie van het ego: we zouden sterven zonder, zeker, maar we kunnen het wel tijdelijk wat opzij zetten, of milderen in heftige ‘aanwezigheid’, alleszins.

enfin, soit, probeer het ’s è…

Harusmuze #274



// het geheim verstopt graag de hofhouding van het geheim (parure par ruse)

274 – het echte veinst het echte tot de liefde de leugen bedriegt

hexagram 60 – 節 – JIE – ‘beperking’

Lees over het Harusmuzeprogramma

Bekijk alle Harusmuzes

input:

https://dirkvekemans.com/2018/12/09/harusmuze-174/

commentaar:

ik werd wakker: het is zomer al (ik weiger mijn ogen te openen). wij liggen te slapen in ons buitenbed. de cicaden kerven scherp in het strakke zeil van de nacht.’zij is mijn ziel’ zo lig ik te dromen in de letters LAIS die ik ben, ‘als ik haar niet ken, vergeet ik mijzelf’ (Faidros).
zo innig verbonden spiegel ik mijzelf tot ik mij voel gloeien in haar omarming. de extrapolatie omarmt de extrapolatie van het wederzijdse geveins dat we elkaar liefhebben in ons gespiegeld zelfje in de ander. het liefhebben bemint het liefhebben en de reine golf van het minnen ent zich op het liefhebben dat het hebben nu kan schrappen. alles is weg.
een uil doet oehoe. geheel opgelost in elkaar ontwaken wij. meteen, mijn zon ontvlamt in de diepe meren van heur ogen. hard op zacht op hard op zacht kerven de cicaden scherp in het strakke zeil van de nacht…

Harusmuze # 143


143 – buig de leegte om het opgestroopte door te laten

hexagram 60 – 節 – JI – ‘beperking’

input:

verhaal

orig: soms moet ge u in bochten wringen om het opgestroopte door te laten

scève

Le souvenir, ame de ma pensée,
Me ravit tant en son illusif songe,
Que, n’en estant la memoyre offensée,
Je me nourris de si doulce mensonge.
Or quand l’ardeur, qui pour elle me ronge,
Contre l’esprit sommeillant se hazarde,
Soubdainement qu’il s’en peult donner garde,
Ou qu’il se sent de ses flammes grevé,
En mon penser soubdain il te regarde,
Comme au desert son Serpent eslevé.

Serpent eslevé : trope in de Renaissance > Num 21:6-9 en II Koningen 18:4 zij die gebeten door de slangen van de plaag het bronzen Serpent van Mozes aanschouwden werden van het gif genezen. het gebruik hier kan betekenisvol zijn gezien de idolatrie van Délie hier in verband wordt gebracht met de vernietiging van een verafgod fabricaat.

de tegenstelling souvenir (herinnering) – memoyre (geheugen) is zeer interessant ook : het herinneren is mensonge omdat het een beleving is die niet echt is maar ze is niet strijdig met het geheugen van wat er daadwerkelijk gebeurde –
’t is een moeilijke deze, diepe meditatie: de geïdealiseerde, door alchemie gezuiverde koperen slang als wapen tegen de gifslang werkt zoals de bewuste herinnering het gebeurde uitzuivert tot pure memoire die dan wapen wordt tegen het branden van het verlangen: het verlangen wapent zich tegen zichzelf in een hogere recursie

Harusmuze #81


harusmuze081

81 – alleen de toekan weet dat het toe kan

hexagram 60 – 節 – (jié) – ‘Onderverdelen’

scève

Ne t’esbahis, Dame, si celle fouldre
Ne me fusa soubdainement le corps.
Car elle m’eust bien tost reduit en pouldre,
Si ce ne fust, qu’en me tastant alors,
Elle apperçeut ma vie estre dehors,
Heureuse en toy: D’ailleurs, elle n’offense
Que le dedans, sans en faire apparence,
Ce que de toy elle à, certes, appris.
Car je scay bien, & par experience,
Que sans m’ouvrir tu m’as ce mien coeur pris.

zonder deur heb jij mijn hart gestolen

Harusmuze #67


harusmuze067

67 – hou het ritme vast en doe het zingen zoetjes (het kalf komt overal uit koetjes)

hexagram 60 – 節 – (jié) – ‘onderverdelen’

scève

Amour des siens trop durement piteux
Cacha son arc, abandonnant la Terre.
Delie voit le cas si despiteux,
Qu’avec Venus le cherche, & le deterre.
Garde, luy dist Cypris, qu’il ne t’enferre,
Comme aultresfois mon coeur l’à bien prouvé.
Je ne crains point si petit arc trouvé,
Respond ma Dame haultaine devenue.
Car contre moy l’Archier s’est esprouvé:
Mais tout armé l’ay vaincu toute nue.

Car contre moy l’Archier s’est esprouvé: / Mais tout armé l’ay vaincu toute nue. : topos in de (neo-latijnse) poëzie van toen