Harusmuze #390


390 – de dood beëindigt een teveel aan onderscheid

hexagram 18 –   (gǔ) – “Rot”

input

https://dirkvekemans.com/2018/08/14/harusmuze-58/

in ons lopende angstonderzoek is de dood uiteraard het ultieme ‘voorwerp’. daarmee is alles al bijna gezegd want de dood is ultiem in het volhouden van de zijnsillusie en lijkt in alles op de sluitsteen van de functie ‘voorwerp’ zelf, niet alleen als voorwerp van de angst, maar daar, in die greep (configuratie/opstelling) wordt het wel glashelder : de angst is steevast angst voor het onbekende en in die zin is de dood haast de definitie van het onbekende.

maar goed: het is niet voor niks dat je duizenden levens zou kunnen vullen enkel met te lezen wat er ooit – in de levende literatuur – allemaal over de dood geschreven is.

de levende literatuur, overigens , is het geheel van teksten dat op een bepaald moment in de tijd als literatuur gelezen wordt. gelezen è, niet in de kast gezet.

soit, we doen ons onderzoek gewoon verder zoals we het gewoon zijn: al schrijvende, op de grens van onze onwetendheid, en daardoor die grens verleggende.

dat de dood niet bestaat is een oude boutade, maar daarom niet minder geldig: de overgang van leven naar niet-leven voor een subject ‘is wat het is’, namelijk een overgang, een tijdsaanduiding die dan nog ’s uitmunt in vaagheid.
de wetsdokter mag dan wel een tijdstip van overlijden vastleggen, dat is niet meer dan verdict, een juridische uitspraak. de rechtsgeldigheid maakt van de dood geen voorwerp, dat doen de levenden middels in het beste geval vage metonymie maar meestal uitzinnig exuberant metaforisch taalgebruik dat voornamelijk een vervagen, weghouden, verbloemen, ja zelfs verbannen van het sterven als hoofdfunctie heeft.
de recursieve werking van de emoties als emotie-opwekkers is ons bij de afschuw al niet ontgaan, hier vervult het ultieme voorwerp van de angst, de dood op voorbeeldige wijze de rol van angstverwekker.
het voorbeeld vindt gretige aftrek: horrorverhalen schrijf je door te schrijven dat het beangstigend is wat je schrijft. een goed griezelverhaal bestaat uit niet veel meer dan beweringen dat het verschrikkelijk griezelig.

de dood is dan ook morsdood. verschrikkelijk dood als je dood vanuit de constituerende emotie benadert, banaal dood als je het emotieloos bekijkt.
dan is de dood gewoon de vaststelling van een wetmatigheid in de natuur zoals we die alom ervaren. vanuit de Bewegingsleer zegt de Harusmuze dan met de vanzelfsprekendheid van een weerbericht dat de dood benoemt kan worden wanneer het bestaande onderscheid van een leven t.o.v. zichzelf, het andere leven of het levenloze gebeuren een geheel van informatieloze data betreft, wanneer het niet langer nuttig is om van een benoemd leven gewag te maken in het zicht van de waarneembare data.

het teveel aan onderscheid dat beëindigd wordt, ‘het dode’ krijgt dan de functie om de heersende gedachten (het voortleven van het afgestorvene) af te keren van de levenssporen (het lijk) en die gedachten af te schermen zodat ze de beste kans op overleven hebben (het lijk ontkent immers meteen en radicaal de herinnering die het opwekt).

voor de Gignomenologie is het dan ook heel erg simpel en duidelijk wat de dood betreft, we noemen dit wel ’s de wederkerige definitie van Brol: wat er dood is, is Brol (en omgekeerd)

scève

Toutes les fois que je voy eslever
Tes haultz sourcilz, & leurs cornes ployer
Pour me vouloir mortellement grever,
Ou tes durs traictz dessus moy employer,
L’Ame craignant si dangereux loyer,
Se pert en moy, comme toute paoureuse,
O si tu es de mon vivre amoureuse,
De si doulx arcz ne crains la fureur telle.
Car eulx cuidantz donner mort doloureuse,
Me donnent vie heureuse, & immortelle.

Advertenties

Harusmuze #309


//zuinigheid is het privilege van de rijken 

309 – de dingen dwingen de mensen te kiezen voor de waarheid van de leugen

hexagram 18 – GU – ‘heksenrot’

input

https://dirkvekemans.com/2018/11/03/harusmuze-139/

commentaar

van kindsbeen af wordt elke mens ingewikkeld in de double bind van het Hebben en het Zijn: de liefde die gebeurt, wordt al te snel vertaald naar liefde die gegeven is.

wat gegeven is wordt Ding, en daar de liefde het individu doet gebeuren, is wat het ego is, eens het als dusdanig is benoemd, aanvaard en gekoesterd, wat het is: een ‘ego’, een ‘ik ben’, dat dus gegeven was en daardoor schuldig aan zijn eigen oorsprong, zijn Zijn, dat uiteraard een verlaten was, hoezeer het daartoe ook gedwongen was, toen het nog niet geboren was.

het Kapitaal is hoe de taal die leugen, die inwikkeling van het gebeuren in de fictie van het Zijn, steeds opnieuw tot Waarheid maakt, want het Zijn en Dingen is alles wat we Hebben, niets dus dan een kapitale leugen.

Scève

Plus pour esbat, que non pour me douloir
De tousjours estre en passions brulantes,
Je contentois mon obstiné vouloir:
Mais je sentis ses deux mains bataillantes,
Qui s’opposoient aux miennes travaillantes,
Pour mettre a fin leur honneste desir.
Ainsi, Enfant, comme tu peulx saisir,
Et (quand te plait) hommes, & Dieux conquerre:
Ainsi tu fais (quand tu vient a plaisir)
De guerre paix, & de celle paix guerre.

Harusmuze #276




// alleen de schoonheid doet de leugen blozen

276 – schoonheid zien vernietigt haar bewegen

hexagram 18 蠱 – GU – ‘werk aan het bederf’

Lees over het Harusmuzeprogramma

Bekijk alle Harusmuzes

input:

https://dirkvekemans.com/2018/12/07/harusmuze-172/

commentaar:

elke generatie betreurt de teloorgang van wat ze zelf nastreefde en meende bereikt te hebben, of te gaan bereiken in het eigen streven. de treurnis in de deinende vlagen der jammerkoren zou beter ontneuried worden tot vreugde, want hoeveel duidelijker is het niet bij bederf van het bereikte wat er dient gedaan te worden om alsnog het begeerde te bereiken? 
is het niet evident dat minder te wateren aangewezen is bij bedervende planten op zompige akkers?
is het niet vanzelfsprekend de kinders tot springen en lopen aan te zetten als hunne ledematen van vet en van suikers van hunne bottekens dreigen te glijden?
wat treurt gij, stoethaspels als het te lande niet gaat naar uw zin? juicht toch ‘jolijt’ en steekt de trompetten want eindelijk blijkt dat het werk van uw bewering, geen loze bezwering van onkunde, nijd en luiheid was, maar in de grond ook blijk geeft van enige waarde en zin!
en zo is het immer zo dat het is zoals het is en dat de schoonheid onvatbaar en enkel schoon blijft voor wie haar bewegen en leegte te midden het lege oprecht genegen is…

Harusmuze #145


145

145 – de vernederde ziet zich in het rot toren op de troon van de vernedering

hexagram 18 -蠱 – KU – ‘werk aan het bedorvene’ 

input:

input_145

verhaal:

orig: in het moeras van de draak, in het leger van de tijger heeft onder de verdorvenen geeneen een groter ego dan de meest slaafse volgeling

scève:

Amour si fort son arc roide enfonsa
Pour esprouver dessus moy sa puissance,
Que quand le traict delasché s’absconsa
Au fondz du coeur d’entiere congnoissance.
Sa poincte entra au dur de resistance:
Et là tremblant, si grand coup à donné,
Qu’en s’arrestant le creux à resonné
De ma pensée alors de cures vuyde.
Dont mon esprit de ce trouble estonné,
Comme insensé, a toute heure oultrecuyde.

d’entiere congnoissance: met al zijn vernuft (Amour)
oultrecuyde: Paturier en McFarlane lezen hier beiden ewa tegen de stroom in letterlijk ‘de grenzen van de rede overschrijden’, oultre- cuyder, en idd: de amant geraakt buiten zichzelf (van trots, ontzetting) om zo diep getroffen te zijn door de pijl van de Liefde

Harusmuze #133


133

133 – als er werk is aan de winkel, kwispelt ook de pony met zijn staart

hexagram 18 – KU – ‘gif’

input

input_133

scève

Le Vespre obscur a tous le jour clouit
Pour ouvrir l’Aulbe aux limbes de ma flamme:
Car mon desir par ta parolle ouyt,
Qu’en te donnant a moy, tu m’estois Dame.
Lors je sentis distiler en mon ame
Le bien du bien, qui tout aultre surmonte.
Et neantmoins, asses loing de mon compte,
Pitié te feit tendrement proferer
Ce doulx nenny, qui flamboyant de honte,
Me promit plus qu’onc n’osay esperer.