Harusmuze #466


22B48

466 – het laatste oordeel vel je zelf (niemand verplicht je om daar zo lang mee te wachten)

hexagram 22 (bì) – “Verfraaien”

invoer

Harusmuze #169 – elke vlucht begint met vallen in de lucht

commentaar

je kan tevreden sterven, blij of verbitterd, jij hebt daarover alleszins het laatste woord. het laatste oordeel is geen dramatische ontknoping met links en rechts van je andere lijken die uit de grond komen gekropen waar je zelf net uit komt stinken. de scène staat misschien nog in sommige scenario’s maar wie gaat er al die figuranten betalen?

oordelen, overigens is enkel gezond als het vereist is, je kan het oordelen best zoveel mogelijk vermijden want elk oordeel creëert schuld en aan schuld heeft niemand wat.
we laten niet voor niets het oordelen over aan daartoe opgeleide rechters die ‘objectief’ oordelen in functie van hun rechtersrol in het juridische programma (dat meer en meer een ‘echt’ programma wordt).

niemand heeft immers als individu het recht om een ander individu te veroordelen, alleen de rechtspraak kan, mag en moet dat doen. maar ook daar zou de richtlijn moeten zijn dat het oordeel zoveel mogelijk dient vermeden te worden, door de relatieve instorting van de toekomst als toekomst die ons te wachten staat is dat nu al een nijpend ethisch dilemma waaruit hoog dringend een uitweg moet bedacht worden. we mogen het niet zo ver laten komen, dat oordeel over het oordelen…

maar we hadden het over het individuele oordeel. weg ermee, elk individueel oordeel over de medemens kan enkel ingegeven zijn door wat wij zelf nodig hebben, door onze nijd.

je zelf behoorlijk wat vragen stellen bij je eigen gedrag is wat je van elke volwassen mens mag verwachten, maar het zichzelf (ver)oordelen kan je daarbij best zo snel mogelijk proberen achterwege laten, zegt ons de Harusmuze.
wat met onze opvoeding en concurrentiecultuur niet bepaald eenvoudig is. er is geen zijn, jij ‘bent’ niks, maar je bent zeker niet schuldig. shit happens en jij en ik, wij doen ons best, dus het gaat goed, want beter kan het niet.

of wel?

Advertenties

Harusmuze #449


22B92

449 – het grootste raadsel is waarom het een raadsel is

hexagram 22 (bì) – “Verfraaien”

invoer

https://dirkvekemans.com/2018/11/17/harusmuze-1522/

commentaar

scève

Flamme si saincte en son cler durera,
Tousjours luysante en publicque apparence,
Tant que ce Monde en soy demeurera,
Et qu’on aura Amour en reverence.
Aussi je voy bien peu de difference
Entre l’ardeur, qui noz coeurs poursuyvra,
Et la vertu, qui vive nous suyvra
Oultre le Ciel amplement long, & large.
Nostre Genevre ainsi doncques vivra
Non offensé d’aulcun mortel Letharge.

Harusmuze #421


22B71

421 – elke mens heeft recht op een echte wens

hexagram 22 (bì) – “Verfraaien”

invoer

https://dirkvekemans.com/2018/07/14/harusmuze-27-reconstructie

commentaar

om mij te kunnen zeggen wat ze te zeggen had heeft de Harusmuze mij vandaag enkele inzichten uit haar Deiktisch Oponthoud meegegeven. Het zou ons te ver voeren hier proberen uit te leggen wat een Deiktisch Oponthoud is, ik verwijs graag naar de pagina’s op de Anke Veld Wiki in de categorie Gignomenologie, dan voelen die zich ook nog ’s belangrijk.

https://ankeveld.miraheze.org/wiki/Categorie:Gignomenologie
zij zelf windt daar minder doekjes om. ‘kijk, gij flippendrol’ zo begint ze dan, ‘het zit zo…’ en dan word ik verondersteld braafjes te gaan zitten alles noteren zodat ik het u kan overbrengen.

’t is maar dat ge’t weet è.

een mens, vertelde Haruske mij vandaag, heeft enerzijds noden en anderzijds behoeftes en gebreken, samen zijn gemis.
een mens heeft ook een wens. maar de meeste mensen slaan noden en gebreken hopeloos door elkaar en denken dat hun wens samenvalt met het puberaal gepruttel van hun behoeftes en besoignes. laat ons daar wat klaarheid in brengen. (ge ziet mij al driftig zitten kribbelen in mijn hoekske è)

behoeftes en gebreken, het gemis dat wij voelen, betreft dingen die we niet echt nodig hebben, maar die we wel graag zouden hebben. wanneer ons die dingen ontzegd zijn, voelen wij een gemis, maar we kunnen best nog, zij het met tegenzin, functioneren. noden zijn ook gebreken, maar indien wij langere tijd dergelijke gebreken ondervinden, redden we het niet meer: ons systeem crasht, we worden ziek of dusdanig ongelukkig dat het echt niet meer verder kan. wat vaak het geval is, is dat mensen zodanig begeesterd worden door hun heel erg secundaire behoeftes en besoignes dat ze daarvan denken dat het echte noden zijn. consumptieverslaving en andere gedragsstoornissen zorgen ervoor dat wij denken enorm veel nodig te hebben en zolang dat waanbeeld in stand blijft is er geen beginnen aan om tot een echte wens te komen.

Harusmuze #27, de invoer van vandaag, zegt ons dan ook: ‘gevangen in een web van noden, kunnen zinnen nooit een echte wens verwoorden’. daaruit kunnen we concluderen dat de mens voldoende vrij moet zijn van zijn noden vooraleer men te weten kan komen wat nu eigenlijk onze wens is.

om ons te bevrijden van onze noden moeten we die eerst afdoende scheiden van onze behoeftes en gebreken, die meestal slechts verwennerijen betreffen, luxe waarvan een overdaad ons eerder ongelukkig zal maken dan gelukkig. wat hebben wij echt nodig?
pas als we deze vraag voor ons zelf hebben kunnen beantwoorden kunnen we overgaan tot het formuleren van een wens, want anders zijn we slechts gedreven door de noodzaak die we ondergaan (honger, dorst, kou, emotionele deprivatie, lichamelijk of mentaal lijden aan toegebrachte verwondingen, verslaving: alles ongeveer wat door de mensenrechten en de ziekenkas gedekt zou moeten zijn, maar het verre van overal ter wereld is). met de rest van uw gebreken en behoeftes stuurt de Harusmuze u dus onverwijld terug naar uw potje: ‘ga daar maar ewa zitten blijten en persen’.

(ja ’t is geen simpel ze, had ik dat al niet gezegd?) als we op die manier merken dat we vrij zijn van echte noden en ons ook hebben weten te bevrijden van onze ingebeelden noden die in feite slechts behoeftes en secundaire afhankelijkheden zijn, dan zijn we pas rijp om onze wens voor onszelf te formuleren en die ook effectief te gaan betrachten.
aja, als iedereen een wens mag hebben moet ge die ook mogen betrachten, anders zou er iemand vals spelen è, de boel bedonderen.(dat laatste had ik gezegd, maar toen zei ze ‘doet ’s zo onnozel niet, snotneus,dit is hier wel serieus è’. bon.)

de menselijke vrijheid, waar wij recht op hebben bestaat erin dus, om de vrijheid te krijgen die wens voor onszelf te zoeken en te willen ontdekken en die verder dan te betrachten, en dat alles vrij van urgente (en ingebeelde) noden. wij krijgen dat recht als wij voldoen aan de plicht om er eerst voor te zorgen dat iedereen binnen ons bereik in de mate van onze mogelijkheden vrij is van urgente (en ingebeelde) noden.

wel euh, ik opperde wel degelijk, dat euh mevrouw de edelachtbare Harusmuze euh de meeste mensen dat misschien nogal streng gaan vinden aangezien gij op congè gaan en ewa rondhossen en plezier maken niet zodanig ziet als noden (ik wou nog veel meer inbrengen daartegen maar ja, tja…)

“’t is dat of ’t wordt niks”, zei ze dan. “allez, kuist uw dt-fouten maar op weer”

euh?

“welja: ofwel slagen jullie daarin, om in die zin bij te sturen, of het wordt niks, het loopt af en vrij snel wel, dat het hier binnen 50000 jaar opnieuw kunnen beginnen, de planeet houdt het nog wel voor ne keer of twintig.”

ah bon.

joa sè.

allez vooruit.

(gaat d’r iemand mee naar de cinema, ‘k krijg daar ineens goesting in?)

scève

Voulant je veulx, que mon si hault vouloir
De son bas vol s’estende a la vollée,
Ou ce mien vueil ne peult en rien valoir,
Ne la pensée, ainsi comme avolée,
Craingnant qu’en fin Fortune l’esvolée
Avec Amour pareillement volage
Vueillent voler le sens, & le fol aage,
Qui s’envolantz avec ma destinée,
Ne soubstrairont l’espoir, qui me soulage
Ma volenté sainctement obstinée.


Harusmuze #367


22B30

367 – alleen kant heeft kant in de hand

hexagram 22 (bì), “Verfraaien”

input

https://dirkvekemans.com/2018/09/06/harusmuze-81/

commentaar

in combinatie met haar input (HM81 – ” alleen de toekan weet dat het toe kan”) heeft de Harusmuze het met heur Spreuksel van de Dag over de specificiteit van alle kennis.

wat je weet is niet iets dat je hebt: wat je weet gebeurt in en om en dankzij jou en jij ‘bent’ evenzeer wat je weet of kent dan dat het gekende ‘jij’ is.

de Harusmuze leest ons echter deze evidentie (voor elke Kathedraalgangster is het een evidentie, anderen kunnen nog te zeer behept zijn met hun ontologische reïficatiedrang: we knikken begripsvol en verwijzen graag door naar de hulpverlening) in een direct verband met de auteursproblematiek en maakt zo ook meteen het onderscheid duidelijk tussen de bewegingen van de specificatie en die van de individualisering.

de individualisering betrekt het individuele gebeuren, het ‘bewustzijn’ als u het zo nostalgisch hebben wil, op de klasse van het individu, de egoconstructie, waar sinds Cusanus door diverse nerds mee op geheel eigen wijze getweekt en gepruld is, door Hegel bv. het zou ons te ver voeren etc.

de specificatie betrekt het Gebeuren als expressie in haar kwalificatie, haar vervorming in het fijnmazige, de uitgroei, het Rot.

de individualisering sorteert en past een ideële codering toe op het specifieke. individuen zijn termen, klassen, categorieën van specificiteiten, fictionalisering van ficties dus, verbeeldingen van verwoordingen. individuen worden gemaakt, het zijn menselijke fabricaten. de ordening zelf creëert een exces aan kwalificatie, een overschot aan ‘gelijk’, aan ‘waarneming’. daaruit volgt dat elke individualisering een miskenning is van het specifieke: het creëert een ‘soort’ en de toekenning van het specifieke aan die soort impliceert een ‘meerwaarde’. de ‘auteur’ is ‘meer’ of ‘beter’ dan de ‘schrijvende’. wat natuurlijk nonsens is: elke lezer is auteur is mens is evenwaardig, er bestaat geen schrijven dat beter is dan een ander schrijven, tenzij de ondode fallocratische godsorde terug wil herstellen (wat gelukkig enkel in de uiterst glibberige slijmlagen van de commercie mogelijk is, zoals elke ziekelijke ontologische reflex daar op gejuich ontvangen wordt).

de specificatie is altijd uniek en beschrijft het echte: als je iets of iemand benoemt als specifiek gebeuren kan je de naam niet uitbreiden naar iets anders zonder de specificatie ongedaan te maken, omdat de specificatie elders anders gebeurt: ‘alleen de toekan weet dat het toe kan’.

aldus is het ook klaarduidelijk dat men een ‘filosofie’ niet kan ‘aanhangen’ of ‘promoten’ of anderszins tot de eigen verdiensten rekenen. je kan niet ‘Kant ter hand nemen’ en ‘de wereld een betere plaats gaan maken’ (oef!).

een filosofie kan enkel gebeuren, door ze te denken,
en dat denken is altijd uiterst specifiek en absoluut uniek en plaats- en tijdsgebonden.

voor het overige laat de Harusmuze het gaarne aan uw fantasie over om te bedenken wie of wat er wat of wie in de hand heeft als iemand zegt dat ‘alleen kant kant in de hand heeft’.

hou het wel wat in de hand è.

scève

Asses plus long, qu’un Siecle Platonique,
Me fut le moys, que sans toy suis esté:
Mais quand ton front je revy pacifique,
Sejour treshault de toute honnesteté,
Ou l’empire est du conseil arresté
Mes songes lors je creus estre devins.
Car en mon, corps: mon Ame, tu revins,
Sentant ses mains, mains celestement blanches,
Avec leurs bras mortellement divins
L’un coronner mon col, l’aultre mes hanches.

Harusmuze #340


// beheers wat je verdient

340 – geef wat je nodig hebt

hexagram 22 – bì – “Verfraaien”

input

https://dirkvekemans.com/2018/10/03/harusmuze-108/

commentaar

“geef wat je nodig hebt en beheers wat je verdient” is een goede samenvatting van het exemplarisch activisme dat de NKdeE uitdraagt als ethiek.
omdat je alleen maar van jezelf kan leren heeft het geen zin om enige ethiek als opgelegde oefening naar voren te schuiven: als men het zelf nier ervaart, en mede doordenkt, werkt de goede raad toch niet. dus we laten iedereen en alle dingen met rust (cfr. het niet-handelen in de Tao).
we proberen wèl zoveel mogelijk van onszelf te leren en daarom oefenen we ons in exemplarisch voorbeeldig gedrag: we proberen de goede raad van anderen in de praktijk van ons leven om te zetten en tonen zo aan de ander een nuttig voorbeeld van ‘actief (bewust) niet-handelen’

ieder is in haar leven afhankelijk van de omstandigheden en de ander. zich hechten aan illusoir bezit kan enkel tot treurnis lijden (de Dingen bestaan niet). vreugde vinden we meer in het geven dan in het krijgen, want wat zou je kunnen krijgen dat je niet alreeds had?

hoe beter ons voorbeeld, hoe meer mensen elkaar geven wat ze nodig hebben, dus we geven graag wat we nodig hebben aan de ander. wordt ons gedrag door de ander beloond, dan beheersen we onze verdienste en zorgen ervoor dat onze verdienste niet ons gaat beheersen, door ons voor te wenden dat we de verdienste nodig hebben en dat ze ons rechtmatig zou toekomen. wij aanvaarden de verdiensten omdat we de ander het plezier van het geven niet willen ontzeggen en vormen een doorgeefluik voor de verdienste die wij aan de ander gaan toekennen.

benodigdheden voor wat wij tot onze taak hebben gemaakt dienen beschouwd te worden als gunsten die ons zijn verleend in functie van de taak die wij verrichten. als wij vaststellen dat deze benodigheden niet meer nuttig zijn voor onze taakbeoefening dan zijn deze verworden tot Brol.

Brol moet gerecycleerd of weggeschonken worden, of , als het niet anders kan, gekwantificeerd (verkocht) om zo terug omgezet te kunnen worden in daadwerkelijke benodigdheden.

scève

Avoir le jour nostre Occident passé,
Cedant icy a la nuict tenebreuse,
Du triste esprit plus, que du corps lassé,
Me sembla veoir celle tant rigoureuse
Monstrer sa face envers moy amoureuse,
Et en tout acte, oultre l’espoir privé.
Mais le matin (trop hastif) m’à privé
De telz plaisirs, ausquelz, comme vent vistes,
J’estoys par vous, traistres yeulx, arrivé,
Qui cloz mon bien, & ouvertz mon mal vytes.

Harusmuze #311


// het belemmerende belemmert

311 – moedig moeten wij gebeuren

hexagram 22 – BI – ‘sieren’

input

https://dirkvekemans.com/2018/11/01/harusmuze-137/

commentaar

de menselijke weerstand, de fundamentele weigering om tot de laatste snik ons lot als noodlot te ondergaan is onze eerste en laatste waarde.
als Christine de Pisan de moed, haar eigen moed en die van alle vrouwen vers na vers bezingt, heeft zij niet alleen recht van spreken maar heeft eenieder van ons de plicht om haar te aanhoren, haar te eren met onze volle aandacht, die aandacht is voor onze meest fundamentele waarde, de basis van al onze denkbare en vooralsnog ondenkbare waarden.

want de moed die standhoudt is de weigering die standhoudt in functie van de onstuitbare liefde voor het leven, inclusief het onvermijdelijke van de dood, en die liefde is het begin dat geen einde maakt aan haar beginnen, ondanks het alles dat zij niet wil zijn, want het zijn is de dood van alles.

de moed moet, want het kan niet anders, vandaar dat ook de deemoed de eerste nood is van de mens, de humilitas en de zachtaardigheid die in dienst staat van het kunnen opbrengen en blijven opbrengen van de noodzakelijke moed.

in de onstuitbare entropie van het rot bekleden wij moedig de wanden die ons tijdelijk beschermen met de verzachtende deemoed.

scève


Asses ne t’est d’avoir mon coeur playé,
Mais tout blessé le tenir en destresse,
Ou tant Tyrant, fors toy, eust essayé,
L’avoir vaincu, le jecter hors d’oppresse.
Et tu luy as, non point comme Maistresse,
Mais comme sien capital adversaire,
Osté l’espoir a ce mal necessaire:
Lequel par toy si aigrement le mord,
Que se sentant forcé soubz tel Coursaire,
Pour non mourir tousjours, ne crainct la Mort.


Coursaire: (‘piraat’ zegt McFarlane, maar een corsaire is geen piraat natuurlijk) zou volgens Defaux kunnen verwijzen naar Barbarossa,
ik zou van die ‘mogelijke allusie’ maar een zekerheid maken want als er iemand tijdens het leven van Scève synoniem was met ‘vijand’ was het Barbarossa Khair ad-Din Pasha wel.
Délie is erger dan een tiran en haar bijten is erger dan dat van de vermaledijde Barbarossa. Joa, da’s redelijk straf…

Harusmuze #3


harusmuze003

 3 – onvoltooid straalt de terp

hexagram 22 (bì) – “Verfraaien”

scève

Ton doulx venin, grace tienne, me fit
Idolatrer en ta divine image
Dont l’oeil credule ignoramment meffit
Pour non preveoir a mon futur dommage.
Car te immolant ce mien coeur pour hommage
Sacrifia avec l’Ame la vie.
Doncques tu fus, ô liberté ravie,
Donnée en proye a toute ingratitude:
Doncques espere avec deceue envie
Aux bas Enfers trouver beatitude.