Harusmuze #332


// de halvering maakt het ene driemaal door verdeling

332 – als het Ene wil, zal je nooit meer krijgen dan de helft van alles wat je al had

hexagram 33 – 遯 – DÙN –  “Terugtrekken”

input

https://dirkvekemans.com/2018/10/11/harusmuze-116/

scève

Ouvrant ma Dame au labeur trop ardente,
Son luy cheut, mais Amour le luy dresse.
Et le voyant sans raison evidente
Ainsi trouvé, vers Delie s’addresse.
C’est, luy dit elle, affin que ne m’oppresse
L’aiguille aigue, & que point ne m’offence.
Donc, respond il, je croy que sa deffence
Fait que par moy ton coeur n’est point vaincu.
Mais bien du mien, dy je, la ferme essence
Encontre toy luy sert tousjours d’escu.

r.2 : Dé luy: ’t is een mopke è: Délie laat haar vingerhoed vallen (cheut), Cupido (Amour) raapt ‘m op en verwondert zich over de puttekens: waartoe dient dat? Délie: ha, da’s om mijn vingertjes te beschermen tegen de scherpe naalden. Aha, zegt Cupido, ’t is daarmee dat ge zo ongevoelig zijt voor mijn pijlen! Zegt de Amant: bah neen ’t is door mijn ferme essence (Siève?) dat ze een schild (escu) heeft tegen uw Gedoe (encontre toy).

Advertenties

Harusmuze #135


135

135 – als je oog het zwijgen ziet, hoor je in de woorden wel wat zij verzwijgen

hexagram 33 – DUN – ‘terugtocht’

input

input 135

verhaal

orig.: als je stille oog het zwijgen ziet, hoor je sprekend alle woorden wel en hun verbondenheid

scève

Qui ce lien pourra jamais dissouldre,
Si la raison a ce nous contraingnit?
Amour le noud lassa, & pour l’absouldre
Foy le noua, & le temps l’estraingnit.
Premier le Coeur, & puis l’Ame ceingnit
En noud si doulx, & tant indissolvable,
Qu’oultre le bien, qui me tien redevable,
J’espereray en seure indamnité,
Et preuveray par effect jà prouvable
En Terre nom, au Ciel eternité.

Qui = qu’est-ce qui
absouldre: latinisme: afmaken, beeindigen, voltooien
premier: bijwoord; onderwerp van de zin is ‘le lien’
indissolvable : alleen Scève gebruikt deze ontkennende vorm van dissolvable, blijkbaar
preuveray : ‘ik zal ondervinden’

Dit dizain te lezen samen met het voorgaande en als bewerking van een passage in dit sonnet van Vittoria Collona

Chi può troncar quel laccio che m’avinse

Chi può troncar quel laccio che m’avinse?
Se Ragion porse il stame, Amor l’avolse;
né Sdegno il rallentò, né Morte il sciolse;
la Fede l’annodò, Tempo lo strinse.

Il cor legò, poi l’alma, e intorno cinse;
chi più conobbe il ben più se ne tolse;
l’indissolubil nodo in premio volse
per esser vinta da chi gli altri vinse.

Convenne al ricco bel legame eterno
spreggiar questa mortal caduca spoglia
per annodarmi in più mirabil modo;

onde tanto obligò lo spirto interno
ch’al cangiar vita fermerò la voglia;
soave in terra, in Ciel felice nodo.

Le nozze continueranno anche nel cielo.
1. laccio: il matrimonio.
2. stame: ‘filo’.
3. rallentò: ‘allentò’.
6. se ne tolse: ‘vi si sottrasse’. Verso poco chiaro da intendere forse così: ‘chi più ha conosciuto il bene divino più si è slegato dall’amore matrimoniale’. Cfr. il Vangelo di Marco: “quando gli uomini risuscitano dai morti, né prendono né danno moglie, ma sono come angeli nel cielo” (12, 25). Per lo schema sintattico vedi RVF CCLXIV, 101: “più si disdice a chi più pregio brama”.
7. volse: ‘io volli’.
8. chi… vinse: il marito, comandante dell’esercito dell’imperatore Carlo V.
13. al cangiar… la voglia: ‘morendo manterrò salda la mia volontà’.