Harusmuze #315


// de toekomst is goedkoper dan het verleden

315 – god is onbetaalbaar

hexagram 5 – XU – ‘dienen’

input

https://dirkvekemans.com/2018/10/28/harusmuze-133/

commentaar:

het gaat niet zo denderend goed met de mensheid, zoveel is duidelijk. god is gestorven en zijn lijk hangt alom in het globale rot te stinken en te druipen. ieders wereldbeeld mist zekerheid, de grote papa van het Zijn en de Dingen is henen. en onze nest, de aarde, wordt met de dag erger en wellicht onherroepelijk verpest met van humane nijd en dwaasheid alle mest.

de optimist heden ten dage is van mening dat de mens in de hoogste nood het beste functioneert en altijd op het nippertje pas de juiste oplossing vindt. de pessimist ziet enkel hoe fout het vroeger al ging, en twijfelt er stevig aan of er überhaubt nog wel een oplossing is. de realist ziet alles gebeuren en weinig van het gepalaver veel zoden aan de dijk zetten om op het gebeuren van enige merkbare invloed te zijn.

wij ondergaan onszelf, zo lijkt het wel, en als wij kijken naar het verleden zien velen onder ons misschien al klaar en duidelijk wat we daar en toen beter hadden gedaan, maar iedereen meent wel te kunnen stellen dat hij met absolute zekerheid weet wat de anderen verkeerd hebben gedaan. en doen, de smeerlappen!

maar wat gedaan is, is gedaan en elk wijzen met beschuldigende vingertjes is een wijzen in de leegte, en vanuit de leegte naar een uiterst ridicuul zichzelf te kijk stellen als machteloos wijzend vingertje, stampvoetend in de leegte. want wat heb je aan een schuldige, als het ongedaan maken van eender wat in het verleden quasi altijd geheel onbetaalbaar is?

de weg terug is immers afgesloten, overgroeid door de gevolgen van de weg die wel begaan is. uit een bestaand verdrag willen stappen, is duurder dan het bestaande verdrag te willen veranderen. schrijven in de toekomst is altijd goedkoper dan enige rewrite van het verleden. en god opwekken uit de doden is gezien de huidige constellatie volstrekt onbetaalbaar. hij had maar wat moeten dobbelen, de oude knar.

op 20 mei dit jaar* wordt het Gekende Universum weer een pak beter berekenbaar. onder meer de Planck-constante krijgt dan een exacte waarde, ‘de paradox van Zeno krijgt dan een berekenbare en dus betaalbare oplossing’ zo hoor ik Iemand hier in het Centrum met veel poeha verkondigen.

en ja: er valt veel voor aan te voeren dat zodoende op die dag de mensheid zichzelf een nieuw Binnen en een daarbij horend fonkelnieuw Buiten heeft aangeschaft. want als je de economie meer berekenbaarheid geeft in de Geldruimte waarin wij leven, dan kan je er prat op gaan dat de weg terug uit zulk verdrag binnen de kortste keren volstrekt onbetaalbaar zal zijn.


*ik ga er hier gemakshalve van uit dat niets de herdefiniëring van de SI-grondeenheden nog gaat tegenhouden


scève

Je m’ayme tout au desdaing de la hayne,
Ou toutesfois je ne l’ose irriter,
Si doulcement elle est de courroux plaine,
Que contre soy se prent a despiter:
Dont tout plaisir je me sens conciter,
Et n’est possible en fin que je m’en taise.
Parquoy couvrant en mon coeur ce grand aise,
Qui ne me peult detenir en ma peau,
Je vois a elle, & m’accuse, & l’apaise,
Lors l’air troublé soudain retourne en beau.

Advertenties

Harusmuze #312


// het ene wil veranderen

312 – het verandert maar het veranderen verandert niets

hexagram 5 – XU – ‘wachten’

input

https://dirkvekemans.com/2018/10/31/harusmuze-136/

commentaar

in de verandering is de verandering onleesbaar: het ene is nog niet het andere, het andere is niet meer het ene. en zelfs al gaat het andere op het ene lijken, het zal nooit hetzelfde zijn, want het ene is niet meer waar nu het andere is.

maar al dat zijn verwart nodeloos wat er gebeurt in de verandering: in de verandering wordt niet het ene dat-iets-was het andere dat-nog-niet-is, er is niets, er bestaat niet iets dat er verandert in de verandering.

de verandering is een gebeuren rond een keerpunt dat een verschuiven is van de duiding waarrond het veranderen zichtbaar wordt voor wie het veranderen waarneemt.

daardoor kan ook geen enkele verandering exact worden aangeduid: de grens is altijd overgang, de overgang is bij nader toezien nooit een lijn maar steevast veld waarin de overgang een overgaan is van het ene in het andere, de recursie dus van de verandering.

is de dood van alles het einde? is een zwart gat de vernietiging van alles wat wij kennen? als alles wat wij kennen, niet het Zijn is en de fictie van de Dingen maar een gebeuren, dan is het zwarte gat misschien de overgang van het gebeuren dat wij menen te kennen en te zien tot het gebeuren dat ons ongekend is en vaneigens ongezien.

als de kosmos zo bezaaid is met verandering die wij niet begrijpen en de sterren eeuwig toch voor ons te fonkelen staan, waartoe dan nog onze angst om dit leven te verlaten daar het bekende leven toch in ’t ongekende ooit moet overgaan?

het nut van angst is ondoorgrondelijk en vanzelfsprekend: wij dienen hier met kracht en liefde dit leven te bewaken en met de macht van moed het zwart tot deemoed en de harde nacht tot zachte dag vermaken en daarbij steevast aan het enge van het ik verzaken om voor iedereen een weidser wij te maken.

en wie dan nog waarom vraagt, die zeggen wij ‘het zal u leren’.

scève

Pictura of Scève, Maurice: Délie (1544): FUYANT PEINE TRAVAIL ME SUYT.
FUYANT PEINE TRAVAIL ME SUYT.

Que je m’ennuye en la certaineté
Sur l’incertain d’un tel facheux suspend!
Voire trop plus, qu’en la soubdaineté,
Ou le hazard de tout mon bien depent.
Mais que me vault si le Coeur se repent?
Regret du temps prodiguement usé
L’oppresse plus que cest espoir rusé
Qui le molesté [=] , & a fin le poursuyt.
Bref quand j’ay bien de moymesme abusé,
Je fuis la peine, & le travail me suyt.

Harusmuze #299


// degradodus degradans ofte de Rotvogel

299 – kost wat kost vermijd de vrije keuze!

hexagram 5需 – XU – ‘wachten’

Lees over het Harusmuzeprogramma

Bekijk alle Harusmuzes

input:
https://dirkvekemans.com/2018/11/14/harusmuze-149/

Commentaar:

of het Fake News is of niet kan ik onmogelijk zeggen, maar de geruchten doen op onze Wereld Wijde Waanzin de ronde dat de op 10/04/2019 zo trots gepresenteerde allereerste foto van een Zwart Gat eigenlijk feitelijk (sorry Chantal) een nogal wansmakelijke aprilgrap is die in 2016 bedacht is door een werknemer van het NSF met een verslavingsproblematiek die in die tijd verbleef in een sanatorium in de buurt van Las Vegas. Hij zou zijn plan daar bedacht hebben en vervolgens heel listig uitgevoerd in 2017.

Zotero notificatie van de illegale access

De man zou een foto van zijn eigen aars in het beeldbewerkingsprogramma Photoshop bewerkt hebben door aan dat duister een oranje smiley toe te voegen en het resultaat vervolgens viraal hebben ingevoegd als ‘uitkomst’ van de NSF-berekeningen die twee jaar lang nodig waren om het beeld samen te stellen uit de 5 tertrabites aan data van de gelinkte telescopische installaties van de Event Horizon Telescope.

De timing in dit verhaal klopt alleszins (nogmaals: ik heb geen manier om de waarheid in dezen te achterhalen, ik had een verzameling links naar info hierover opgeslagen in mijn Zotero-bibliotheek, maar mijn Zotero-account is gehackt door een hacker uit Ho Chi Minh City, zie de screenprint hierboven en nu vind ik niks meer terug…): de berekeningen hebben in totaal zo’n twee jaar in beslag genomen dus de gepresenteerde ‘foto’ is sowieso al twee jaar geleden ‘genomen’.

Dit ontluisterend verhaal, onafgezien van het feit of het nu ‘waar’ is of ‘vals’, verzonnen om ons op een dwaalspoor te zetten (een dwaalspoor naar waar??? rijzen hier geen urgente veiligheidsissues? ), toont eigenlijk vooral aan hoe kwetsbaar en fragiel ons concept van de ‘waarheid’ en het ‘echte’ geworden is.

Wij mensen hebben al vrij snel geleerd van onze omgeving enkel te geloven wat we zien. De foto is zo het ‘bewijs’ bij uitstek geworden in onze beoordeling van de ons gepresenteerde feiten als ‘waar’ of ‘onwaar’.

Maar wat is een digitale foto nog waard? Het kleinste kind kan heden ten dage elke foto naar hartenlust vervormen, manipuleren, bewerken tot de pixels totaal wat anders weergeven dan wat het toestel oorspronkelijk ‘capteerde’.

Maar dat captatieproces zelf is bij deze foto van het zwarte gat zèlf het resultaat van miljarden rekenstappen, van een uiterst gecompliceerd berekenproces dat niet 100% vrij is van ‘besmetting’ door een kwaadaardig invasief proces.

En wat als onze manier van denken, het humane bewustzijn en hoe dat zich dat in onze wijze van berekenen, in onze mathesis nu eens zelf een ‘kwaadaardig invasief proces’ zou zijn, een middels complexe turbulenties in negentropische eilanden geëmergeerde en vervolgens middels mutaties geperfectioneerde vorm van entropie gericht op de destructie van alles, gans het Heelal?

Uiteindelijk komen we zo, middels slechts enkele redeneerstappen uit bij de onherroepelijke willekeur in elk concept van Goed of Kwaad: een willekeur in die zin dat elk ‘Goed’ slechts goed is voor wie het goed is zolang het duurt dat het niet-slecht is, dat het niet bederft in de ‘overgang’ want waar is onze vaste grond? Hebben we daar een foto van?

Die uiteindelijke ‘willekeur’ is waar elk binair denken (elke humane logica) op strandt, waar je bij uitkomt: daar op het scherp van de snee waar eender welke keuze een keuze is die je liever niet maakt, want beide opties zijn even ‘slecht’. Het feit dat de opties even slecht zullen blijken te zijn heeft natuurlijk alles te maken met de onweerlegbare vaststelling dat we in een universum leven dat onderhavig is aan entropie, dat alles deterrioreert en dat elke bloei of opgroei uiteindelijk leidt tot een versnelde verrotting op een ‘hoger’ niveau, een meer destructieve fase van de Big Bang aan het gestelde begin van deze universele Afgang.

Tenzij natuurlijk er van een begin geen sprake is, eigenlijk feitelijk, en dus ook niet van een Einde. Maar wat kunnen we ons zonder einde voorstellen als Doel? Wel misschien is dat doel wel het bewandelen van de weg in de richting van de Tijdelijke Afgang waar we sowieso toe gedwongen zijn maar dan wel op een zo gezond mogelijke manier, dwz, die manier die ons het meeste uitstel verschaft, ons het verst verwijderd houdt van de enige echt ‘vrije keuze die we hebben, die nadat elke verdoving onmogelijk is geworden, nadat elke uitweg is afgesloten, die ‘keuze’ tussen het Volstrekt Egale van de dood die we dienen te ondergaan, en het Volstrekt Egale van de wijze waarop we die ondergaan, een keuze die duurt tot de tijd zelf onze ‘keuze’ bepaalt…

Aftrap (Scève):

CCXCIX

Pour non ainsi te descouvrir soubdain
L’entier effect de ce mien triste dueil,
Naist le plaisir, qui se meurt par desdain,
Comme au besoing n’ayant eu doulx accueil,
Et deffaillant la craincte, croist mon vueil,
Qui de sa joye en moy se desespere.
Donc si par toy, destinée prospere,
Le coeur craintif, (comme tu m’admonestes)
Tousjours plus m’ard cependant, qu’il espere,
Digne excuse est a mes erreurs honnestes.

Harusmuze #106


106

106 – je hoeft niet te wachten op het belletje om de zweep te voelen

hexagram 5 –  -‘dienen’

scève

J’attens ma paix du repos de la nuict,
Nuict refrigere a toute aspre tristesse:
Mais s’absconsant le Soleil, qui me nuyt,
Noye avec soy ce peu de ma liesse.
Car lors jectant ses cornes la Deesse,
Qui du bas Ciel esclere la nuict brune,
Renaist soubdain en moy celle aultre Lune
Luisante au centre, ou l’Ame a son sejour.
Qui, m’excitant a ma peine commune,
Me fait la nuict estre un penible jour.

r.3: s’absconsant : ‘hiding itself’ (McFarlane)
r.6: bas Ciel : de sfeer van de maan is de laagste vanaf de aarde
r.9: commune: ‘everyday’ (McFarlane) http://www.atilf.fr/dmf/definition/commun  zie aldaar I.C

Harusmuze #43 (reconstructie)


43 – de berg kleineert toch ook niet de poort wanneer de poort blijft staan?

hexagram 5  (xū) –  “Dienen”

scève (=XLIV)

Si le soir pert toutes plaisantes fleurs, 
Le temps aussi toute chose mortelle, 
Pourquoy veult on me mettre en plainctz & pleurs, 
Disant qu’elle est encor moins, qu’immortelle? 
Qui la pensée, & l’oeil mettroit sus elle, 
Soit qu’il fut pris d’amoureuse liesse, 
Soit qu’il languist d’aveuglée tristesse, 
Bien la diroit descendue des Cieulx, 
Tant s’en faillant qu’il ne la dist Déesse, 
S’il la voyoit de l’un de mes deux yeulx.