hand


overdonderd. het was nochtans vrij aardig gestapeld
in je hoofd, de blokken mensenkennis bovenop het
genoegzame weet hebben van, de onderbouw
in lagen ervaring, mislukking, ervaring en af en toe fiks

gemors met de pot van het vernis: succes is wat je krijgt
als je maar aanhoudt met leven zoals je geleerd werd te leven
en ja schudt en nee zegt daar kunnen wij toch niks aan doen
tot wanneer de schaar van het reële plots al het zeil verknipt.

het rolt jou de berg af. kiriri. had sisyphus ook tyfus? cholera?
je stapelt in een dageraad van goud de lompen weer op.
maar de zon lacht zich cynisch een equatoriale wolkbreuk.

als je dan alles weer  netjes hebt uitgedacht volgt de stilte
van de stilstand in de stilstand van je hart. het klopt gewoon niet
meer. dan heb je mijn hand bereikt. samen doen we niets.

dv, bujumbura, burundi 28/04/2009 @ 9:55 rev. 20-09-2018

 

hand
dv 2018 – “hand” – potlood – A5

 

Advertenties

please run this loop forever while awake


oui tout je te donne d’ici l’ici d’être là-bas le
rien remplit mon verre de rien que toi et toi
ne sommes que les étoiles qui règnent en haut et
encore tu te lèves et encore tu m’échappes

comme je veux que tu m’ échappes comme
j’ aime d’ être là-bas en bas absent de moi en toi
et dans toi je te donne l’ être, cette grande illusion
trop féminine qui s’ enfuit déjà car il n’ y a rien, il ne

peut être que moi et toi dans le rien qui nous règne
et je te la répète comme grand seigneur néo-colonialiste
glauque cette amour qui n’ est pas là, qui est pres-

que la mort, mais je te la donne et le tout d’ être
rien que ce mouvement lent astrale doux qui te
pénètre qui nous donne toi et moi et partout tout

[da capo]

dv, bujumbura, burundi  27/04/2009 @ 20:36 rev. 19-09-2018 (rev. M.T. 23-9-18)

 

 

bouke
dv 2018 – “portrait de jeune femme”  -pastel/photoshop

alles


ik fezel tot mijzelf alsof ik iemand was, een muzelman.
de maan waar ik naar kijk is dezelfde als de jouwe daar.
alle andere lijnen krullen zwiepend weg van het punt
waar jij ze hebt doorgeknipt. bloed welt op in striemen.

neen. een man klopt bij zijn buurman aan,  zijn ene arm
wordt afgehakt. verdwaast kijkt hij zijn buurman aan die
weerom hakt voor arm 2 en benen 1 en 2. dan

brengt hij hem naar ’t hospitaal, je kan je buurman toch
niet. jarenlang rijdt de buurman hem rond en overal deelt
de romp de vreugde van het leven aan de mensen mee.

ik fezel tot mijzelf alsof ik iemand was, een muzelman.
de maan waar ik naar kijk is dezelfde als de jouwe daar.
dat is alles.

 

dv, bujumbura,burundi, 24-04-2009 @15:12  rev 19-09-2018

 

muzelman
dv 2018 – “muzelman (apothekersgaper)” – potlood – A5

breugel in burundi


iedereen weet alles.  onherroepelijk echter verglijdt
alles naar  de nare deeltjes van de tijd. plaats is er
te over voor belevenis en avontuur.  de zon breekt
door de wolken, een druppel valt. plots misschien schuif

ik mijn leegte om tot gele koorts, aids, malaria. het ene
oog van hem is uit. het andere is stuk. de jongere leidt
de oude de straat in  bujumbura uit. zijn stok rust met
liefde vol van eigen leed op de jonge schouders. zoon.

zon. de link is er. we hebben een besluit. we voeren
het geluk in pakjes minute soup naar het zwoele arme
zuiden uit. ik zeg dit. jij dat. daarover. hierover. wij

weten alles. onnaspeurbaar zwart verglijdt  het geld
als aflaat voor het gebrek aan geweten naar nergens.
hoezo? me tarzan. you jane. you niggers shut the f*ck up.

dv, Bujumbura, Burundi – 21/04/2009 @23:42 rev. 16/09/2018

 

 

breugelblind
dv 2018 – 

elke geboorte is de maatstaf van het onbestaande


wat verbogen is, verbuigt de dingen naar hun ondergang.
wie gedwee buigt, verandert elke heerser in een streep.
bloed wolkt door witte lakenstof. schittering ontstaat
aan de randen van de voortschrijdende randen. de zon

is  zoenende lippen en jouw tong is de maan. met sintels
in het doek wikkel ik je in en uit je ingesnoerde lijf komt
geen druppel meer. je bent nu lichter dan de leegte in de
leeggezogen ruimte binnenin een flinterdun cocon.

het genstert en een vlam slaat in. je dwarrelt schilferig
neer en zwart. je bent nu dunner dan het dunste haar
en de wind wakkert het niets in je aan. ik zweer je af:
‘jij hebt in ons, in hen, in mij nooit echt als mens bestaan.’

mis. ik. jij: er treedt in de beweging een dodelijke deining op.
jij maakt je op, ik maak mij af. een tong likt het slijmvlies af.

 

Burundese droom  20/04/2009 – rev. 14/09/2018

 

 

 

cocon
dv 2018 – “cocon” – digitally altered drawing

gedicht van de machete


 

de wetten van de tijd verbergen graag dat zij door ons
zijn opgesteld. hun gedrag vertoont enige gelijkenis
met de grijze bedelaar vandaag die voor de grootste
supermarkt in Bujumbura – ter grootte van een kruidenier

bij ons – de concurrentie van zijn terrein verjoeg.
hij sloeg hard in op de andere verminkten met zijn
lange stok. het gelijk kan je maar beter op afstand
houden, de kracht in de gebalde vuist die je nog rest

en dan maar meppen want dat volk met centen
dat hier komt, heeft nadien daarvan toch geen weet.
het zielige gespetter in zijn ogen was even beurs

als de gespeelde sentimenten in de vale soaps
waarmee u zich het dagelijks gemis toedient. u lacht,
huilt, knielt. ik niet: ik hak er op los. mij heb je niet.

 

dv, Bujumbura, Burundi – 20/04/2009  @2:04 re;  14/09/2018 @21:47

 

 

 

ikoko
dv 2018 – ‘ikókó’ is geen Kirundi (gesproken in Burundi) maar Nkundo (gesproken in de DRC) voor ‘machete, hakmes’, ik vond de juiste dictionnaire weer nie, sorry.

sweat dreams are made of this


ik en u. wij. wat mij sinds lang als schijn in het reële lag,
brandt mij nu dagelijks het netvlies in. u draait mij in mij
schamper tot schaamte om, weg van u, maar wij beiden
verdoezelen met onze kwijlmonden een historisch falen

dat eenieder treft. u spreekt maar zonder recht. u
lacht maar in uw lach vertrekt uw angst zich tot een nu
dat u niet durft, niet wil, niet dragen kan. de goden
die u massaal in  sweatshops bij elkaar laat naaien

dobbelen om wie er nu het grootste dodental zal halen.
er is geen tijd of plaats of ruimte waar u kruipen kan:
dit nu duurt niet, het zijn ervan kan u niet meer betalen.

u spant uw woorden strak als loodlijnen op het ijle
en denkt daarin met snelbouwsteen het onbestaande
met wat mortel op te bouwen. niet. u en ik: wij moorden.

 

dv, Bujumbura, Burundi 18/04/2009  @ 22:16 rev. 11/09/2018

 

 

 

 

bujuslum
dv 2018 – “bujumbura sloppen” – A5