darkness darkness my old friend


Alles wat ik wou, zo zacht & ondoordacht
Werd koud & hard, realiteit van steen,
Afwezigheid die ik nooit had verwacht,
De duisternis waar ooit jouw licht verscheen,
& Van die vele stralen geen, niet één.
Jij bent vergaan tot schimmen in mijn hoofd,
Zwarte nevel waarmee ik ben verloofd,
Mijn oude trouw aan jou die spookt door mij.
Het is de nacht waaraan ik ben beloofd,
Al die uren,  & er is geen dag meer bij.

persoonlijk


Jij hebt mijn woelen met jouw zijn verstoord;
Mijn daden zijn in taal & jou vergaan;
Ik ben voor jou slechts voornaamwoord:
Bestaan is toch geen ik, maar ondergaan
Wat er ontstaat & daarin opengaan?
  Ben ik verkeerd als ik het leven wil,
Met jou erin & warm & zacht & stil?
Droom ik dan & is dit, mijn liefde, fout?
  Ik brand ’s nachts & overdag is het kil,
Mijn vuur is stil & als vermoord zo koud.