De Feesten – Routebeschrijving

bedankt vruchten

De Feesten – Routebeschrijving

A) met de auto

De barstribben schuiven, het trilbeen
knakt het stuikhart in, de uitzang Uit
ploft het brein uit in wolkjes roze.

Het exiteren verwerkwoordt. Dan,
middels een immateriële transformatie
rond de aleatorisch omzweven singulariteit,

treedt het het buiten zichzelf, vervoegt,
zich in een onzichtbaar zich vermommend,
het deksel der jampotten die de volle aardbeien
bilinguaal bedanken hen aldus versuikerd te mogen

afdekken: merci les fruits – bedankt vruchten!
M=A=T=E=R=N=E. Open, steek & smeer
de spiegel op de sneden langzaam uit.


P) met het openbaar vervoer

Bij het eerstvolgende uitroepteken
links, waar de vleesverzakkingen druipen,
armoedig, in de als het Ware om puimsteen
smekende woordenlichaamseelten: het rot is

het gebrek & blijft in gebreke
de schreeuw uitschreeuwen, het

klikt zich af op de link naar af, breekt het af af,
valt de letters af, tikt zich af & op de staart
bij het klikken, daar bij het stompe ikken ook
van de scheurlip, de breekneus die bloedt
langs het verglijdende
oogdik, met de handen
de haren in, de pijltjes
niet, nee & nooit volgend
tot in Subsequent Laughter.

dv 22-10, 23-10 & 24-10-2007 19:18

Het Punt Opdiepen, Waarlijk Pieken



I

het zit denk ik ook al in & aan de
bestanden als een stalkende kwijlveeg
in het halfduister de straatstenen
te bevreten. Het hinnikt & balkt
het zijn uit van haar geschiedenishikje

in de lustwekkende pixelhuidjes, b.v.
de grafbewegingen op, die krasloos
op de schermen lopen te dagen

ik? ik, ach ik, je kent het toch,

de schoenzolen slap het gerief
heeft de reikwijdte rioolput
& terug & vlijmende vergeet-
magneten vertalen het nabije ijzer
bij korfen tot schroot, het ooit

ja jaja

van de oosterse gezangen maar hela! de
oosterse gezangen van de oosterse zanger
verkermen in crêpe, de hunne evenbeens
zijn krullen wat ze lullen wat &
zweten gelig hun kronkelend gekonkel als
oud geil bij de wazig wemelende wormen

de uitroep valt

ai
aik
eikst

ja!

II
ik is ik
toen ik
had je hoe kon ik
ik had je hoe kon je

ach ik jij terwijl ik je
de ogen nog kussen
het water
je lippen met blauwglans
sprenkelen als droge
koekjes peuzelen kon

de afhand heft hoog
haar hakgedachte

stilte bekt de hele wereld af

wijl eertijds overtuigend mijn hand ging nog
de trap af met je kleed het sierlijkje
de berg op met bij bakken
het leed.

waar het smeltstortend
indruist daar ik

kk

k

III

ik dans daar ja met het daar, dat
wat ik in je nergens was, het
twee stappen hier
één stapje daar

maar

& stroef is het niet, nu,
dat dat dat maar
niet eindigen wil, maar
niet wil in dit neenlied
dit leenlied van witmerg
dit weerhaken naar erg
och dit botte weigeren
de put in te weggen
ook al het niet willlen
zeggen
maar is het niet
meer is het niet

stroeve lendenen,
herstkollen, gal?

SPINOZISTISCH TERPSITONEMANUAAL

Men dient u niet te natureren dan:
De klankband loopt, de indruk valt
& in het rode werpt het vlees gestalten,
Wast tot witte maan met zee de man.

Vermeerdert niet het vlak de vouw,
Het zicht wordt aan de lijn gesplitst
& waar haar zon op einders flitst
deelt als wachter mee de poort

een vrouw. (Het heeft, vrees ik,
weerom met lijf & lust te maken,
ogen die daartoe in ogenblikken
haken. Baruch zou het ronduit

laken. Inzicht dat in zich zo oplicht,
spreekt, maar wordt door woorden

weerom aan het zwijgen toegedicht.)

wit.gif

'terpsitone': door het gehele lichamen te bedienen muziekinstallatie van de Russische uitvinder L.S. Termen.
'manuaal': wordt hier voornamelijk in de verouderde betekenis van 'handleiding' gebruikt
'natureren': verwijst naar het bekende spinozistische onderscheid tussen de natura naturans en de natura naturata

wit.gif

HemelNet-tekst

DE NEDERLANDSTALIGE VLEERMUISLYRIEK TOT GROTE BLOEI GEBRACHT

Het lijf zijgt. Muurplak. Pollencongregaten
in de netvliezen. De knokige uitstrekking 1
wijst in weerwil van het achterdehandse

2 t.e.m. 10, dat niet wijst. De haartjes
klitten in de vleermuispelsjes. Zwart

blikt een sluikse ijking
van de rotswand af, botst op,
& stuitert van de rotswand
wederom. Slijk

waarin de zingende lijfjes
zingen, zijgen. (Bewaren

in amber).

wit.gif
wit.gif

LE PNEU MICHELIN A VAINCU LE RAIL

we zullen zullen we niet we zouden ons
toch het gezeten zijn laten welgevallen
terwijl het ons nog snel en adekwaat
een paar naakten doorvalt, ik

koning jij afwisselend jij koningin ik
& de hele hermafrodiete afwikkeling, kom
frommel het al maar op-

nieuw: we zouden zouden we niet we
zullen dit gezeten zijn genegen zijn de stroop
met enkele naakten tegen hoge snelheid doorschoten

de bruid zorgvuldig uit de maag(wan)d gepeld
zorg je wel dat het wit niet scheurt
met al dat glas moet er
overigens niet geboend moet er
niet gestreken kan het
zo het kader wel in komt er geen
rozig wolkje nu ik bedoel maar,

zorg je eigenlijk nog wel voor het Bondmeisje? een brunette
of is het een rosje ik bedoel beter toch een roodharig
dat zie je niet vaak, zeg zouden we

niet, ik

dacht, zouden we niet vlug daar
heb je het al, maar liefste

het weten was er al, hoe kon ik nu
zullen we nu dan maar, snij jij
er het rot uit ik hap wel wat

(in de mens is de worm mens
van de mens door het wormwielige
ventiel afgesneden, de verbanden
ontsporen, het klettert overal
de klippen af, het krijt maar wat,
de taal zelf verkettert het elf-
je dat in twee frames gevangen
bij de goden te trillen staat)

bij de goden te trillen staat

of niet

soms?

wit.gif

'Le Pneu...': Titel van een lithografie van E. Montaud die volgens Linda Dalrymple Henderson als inspiratiebron/referentie voor Duchamp's 'Le roi et la reine, traversée de nus, vites' diende (zie Henderson -Duchamp in Context, ISBN 978-0-691-12386-1)

pneu.jpg

 

HemelNet-tekst

Droogte

of De Vergelding

13 Onheilspellende, vicieuze sonnetten
(in´t zwart geschreven)

O droogte zal (onheil o onheil o)

O, ik die de droogte niet zomaar benoem, schrik
Naar het dorp Is (dat de huizen zo kleuren), mij
Heimt echter de aardse kleur die als een huid zit zo
Ezelstrak als de put Is/Was der wegspurtende krabben.

In het jongetje Wij dat de helmen Er verzamelt,  deze
Legt vervolgens: die met de kleine gaatjes, die dan met het prut
O & die met de rand tenslotte bloeiende rondom de grillige uitwas in
O-vorm van boven op geschoten of af vanonderen.

Nog bij een kwal waterdieptenzweeft die Zij zo zij iets al (tsl).
Hé zo ons iets al zweven kan dan bv dit slokminderend (slkmndrnd)
Ei dat droog dat ons de droogwaarde afdokt, dat droogzingt het droge (drg).

In of voor de kleur U of de vorm, niet de roem (rm).
Laat staan het geld: o blauw dat zilte haar pruim (prm).
Ook zomaar o kak dat het lid weerom stofgutst (stfgtst):

O, ik die de droogte niet zomaar benoem, schrik…
Naar het dorp Is (dat de huizen zo kleuren), mij
Heimt echter de aardse kleur die als een huid zit zo
ezelstrak als de put is/was der wegspurtende krabben.

[…]

zangvakb.jpg


Zelfs al moorden de aanslagen niet (onddbhssgi & lhi)

& ook dit maar zo kak dat het lid stofgutst ik &
Niet dit mombakkes dat blind woestenij kauwt
dit dmv zweetuitval gestremde rubberglanspak met
deze de mode van doem de ode omdoende zeden:

bij inval van het heden wij geplatbuisbeeld RGB zijnde
hebben morgen plasmaplatbuikjes allen hinase ic enda thu, [klapt]
sta toch o beeld : de golven opgeverslijken overstappende heldin
spoelt over de golf shoppersterrasjesdopedoden, plast vol

g*d op die in zijn jaren te bibberen begint, daar alles
immers uitvalt Hem 1 per 1, U ook al gij Brute Mohammed
& Gij die Uw Jezeke stookt van de zonderdaagse

lanceerplatformen de brandstof in de beuken
het geil onder de rokken O kinkels roept zij het Kind
in de roestig met realiteit bevlekte Ontvangstarmen

& ook dit maar zo kak dat het lid stofgutst ik &
Niet dit mombakkes dat blind woestenij kauwt
dit dmv zweetuitval gestremde rubberglanspak met
deze de mode van doem de ode omdoende zeden:

[…]

zakvlekbang.gif

de ikbarst die de ik barst in de i k br s t  losbrst

Kom in de rosse die met de realismusmuis haar belikte Ontvangstbenen
Wijds open & Plug uw plooizang in dit de bloedeloze omloop het Volk:
Neem k1 is met uw zaden i (x1,x2, tot xn), k2 is met uw cellen s
(y1,y2 tot yn), dan is ik1 de mond in bij k2s meestal gelijk of

groter dan k2s minus het bloedeloze met k1 erin. Waarheid
loopt om & om & in de ommegang kent men zijn vrienden.
Haan kraaie, hen legge, zo is de voortgang der pennen:
is de kam gekomen dan zwijgen ook weldra de hennen.

Kont is U de roestige draad uit? kunst is ons het zwijgen af te vangen.
Bevlekt immers niet het ik zich wie dan Wodan hoedan homaar?
rukt het mij niet de harten uit? niets ist nog, enkel het koper bestaat,

het koopt op, loopt, hoopt op verlossing in aftelrijmpjes, worst om het vel
in te binden, te wijfjesstrikken a.h.w.. 321, O minne, ziehier de er-volte:
Barst in dit hoofd & ik zal u graag al het zijnde in zinnen verstillen.

Kom in de rosse die met de realismusmuis haar belikte Ontvangstbenen …


in het verhaal niet verheelt het verhaal, zelfs al

De barst in het hoofd waarmee zij gaarne al het zijnde in zinnen zouden
Verstillen.
Het verhaal niet dat niet begon, niet verder ging, niet eindigde, het
Nergens daarvan dat de diamantair de brandkast insluit alsof het hem zijn
Vriendin terug. De steeds langer wordende verzen in een unheimliche reeks

Sonnetten. Het zomert midden april, misschien moeten we ’s praten jij & ik.
Het toch zo niet verder, onze kinderen. Hoe schrijnend dient hierboven,
Hiernaast : uit het kader. Hieronder in de knieschijven tegen de tafel aangeplet.
U te ontschermen, vooraleer u nog eens, mij nog eens, 1 van de Onzen recht

In de ogen durft te kijken & te beweren dit dit maak ik voor u dit is de droom
Waaruit je nooit meer ontwaken zal dit is wat je moeder & ik al die jaren zo
Hard, ons de vakantiedagen als Spartanen ontzeggend ons de Spaarlampen

Indraaiend hen allen met vaders zwarte gelden de stickers alle 11 aangekocht. Ja
Geloof ons kindje wij zijn het niet, wij hebben het beste ach het zijn is de ander, sluit
wel nu je ogen ajb, kijk niet meer op nee niet ons aan niet in het verhaal kijken aub.

De barst in het hoofd waarmee zij gaarne al het zijnde in zinnen zouden …

ontbreken het onsamenhangen de (de nietsbarende n-w´en)

hebben. ‘Bear’, ‘mayo’, ‘holland’, ‘dyon’: een schier middeleeuwse malaise is het
dit virale, van alle staten het meest voortreffelijke onderwijs ten spijt loopt
het bij het begeleid de zee inlopen vooralsnog fallikant mis:
Ik, in alle oorden de N/W kwijt, verhard (t) wel tot een degelijk jijlijkmaar je kijkt effen weg & zó misvingerhaakt zich 1 der schikgodinnen &
lap, je zit vreemd te stoelen (de gang is er uit) & met een stel onbekenden
in de treintube een vreemd land te doorrazen, de punt 50 meter voor

je, de staart 120 naar achter. Mensenkruimels in de opgestropte maagringen.Gebruiksaanwijzingen bij het landinwaarts golfslingeren van het Beest.
Het gromt ter duiding van het dejà-vu, vermoedelijk het zomerproza dat
de klimaatsschommelaars terwille te vroeg inzet. O, de subtiele verheffing

van vers opengeplooide roestvaten in het gras, een brede tak met volle
bloesems hangt zwaar de weide te beslagschaduwen. Geen. De tijd loopt af.
Het grauw mort. Bloedstank, bekken bekken dat ze toch niets te verliezen

hebben. ‘Bear’, ‘mayo’, ‘holland’, ‘dyon’: een schier middeleeuwse malaise is het

#6 bij het monotone huilen der talloze overlevenden (een poging op/tot repeat)

glanzen. Het gemortelde gruwen bij bebloedstankte bekkens, de ovularia’s
dat het hunne gedane … dat zij in het kwalijke zicht van het spitse Ene
… dat vanzelfsprekend de Leiders van het Redelijke Ei… op de geijkte wijze
& wij Inslaande op de Ie der vermolmde borstkassa’s rond de pikorde, há-

mé-rénd de schoenzolen in het halfrond, de eisen werkzekerheid, de verlangens

pensioengerechtigdheid & dood maar zeker sterkere zekeringen want die hitte. Hoe
veel dat allemaal kosten moet & of een cheque wij zullen AB of BM met het dekken
belasten. Jaja, ik kom. Enkel het impliciete nog even verder allegoriseren, de eindjes

samenknopen, de reeks effen halveren, de verborgen vooronderstelling ligt
nu toch al te droogsissen, dit kan enkel nog eindigen in berekende tijdsklem &
lamlendig sentimentenrot. Nee dan wij van het Aqua Clara, wij bruisen enkel

indien nodig, onze borsten plat maar immer nat & de benen zitten goed. Kom.
Sta. Kijk. Hoor. Vanachter de glooihelling rijzen ons de verblindend witte zonnen
der koplampen, dra staan onze namen grijs geplet in het midden-macadamse

#7 De excuses die zelf al erg verzwakt nog bij de dwalingen lopen te dolen

wanneer U, o Lezer, onze namen grijs geplet in het midden-macadamse legt
te smelten, bedenk dan dat het ons …. Die verlossing staat U wel … U zult
ons evenwel moeten … dit … een vervlechting, een weefsel, het spel hapert,-
meneer ik & mijns inziens. Het lijk van het webwijf ziet het lijk van het webwijf

.Het lijk van het webwijf schuift langzaam van de wanden af. Handen. De boom
kromt de lucht in de boom, de boom licht haar lijn uit de kromme lucht de zon
slaat in, de boom klapt toe, de hunkerende liplezerslippen van 4D staan nog
een hele tijd op ruimteflapperen. O dat ik u knijpen kon. Van het zijn af. Olie.

De rest is, g. sta ons bij: er rest inderdaad wat van de restanten. De dood Kil

met het doodsjekkertje aan knoopt het doodsjekkertje open knoop per knoop.
&? Wel? Wat? Je ziet de zwarte twijgen knappen, je ziet de snoeren springen,je hoort jezelf denken laat mij dit nu maar niet ontcijferen. Het webwijf weent
& weeft. Het webwijf snoept & weeft. Het webwijf leest & zwemt & weeft.
Geen Er is brug. De weg Altijd klapt in. Olie doet Overal de wanden glanzen

#8 Stelling 28 bis: de voering van de ware communicatie

er is geen brug, de weg klapt altijd in, de vingers haken maar olie doet overal
de wanden glanzen. Eén van vijf eendjes nekt zich de vijver door als een puistje
inzicht op de technè van het neo-scholastieke denken. De jagers (M/V)
richten.
Indien de spiegel correct staat opgesteld zullen de stralen dusdanig convergeren.
De voorstellingen van de inwerkingen op het menselijk Lichaam zijn, voorzover
zij slechts bestaan in de menselijke Geest, niet helder en duidelijk, maar verward.
Indien wij echter het klepperen van de voorstellingen simultaan afstellen op het ritme
der gezamelijk bewegende lichamen & aldus naar het eindpunt der voorstellingen af-

glijden zal er bij gelegenheid een simultaan-met-het-voorgestelde gekletter
optreden dat zich net niet aan de klepperende lichamen als identiek geklepper
zal voordoen, een p-t differentie die zich dan tot het veld der niet-betekenissen dwingt,

zodat beide lichamen zich op het toppunt bevindend aan elkaar zullen be-kennen,
waardoor de ont-kenning van de betekenis dus constituerend wordt voor de duiding
van een lo-caliteit waar beiden zich denkelijk in hun totaliteit bevinden maar dat

#9 De hond graaft mij een autobio (aka het neo-cyclisme)

in Kessel-lo alleszins waar beiden zich denkelijk geheel bevinden, maar dat is slechts geroep
van voorbijgaande aard, het aflopen gelijk, enige duizenden malen door de hond Neo
van de schuine schutting, waarbij allengs meer stof opstuift daar het gras droger is
& de woede intenser, zodanig dat mijn ik zich & de hond tot kalmte moet roeren. Wie

daar nu zit, nu u toch hier bent, vraagt u zich stellig bij de uitdagende poes twee
huizen verder, een rosse van enige afkomst, af? Het duistert mij geheel & alom ook
de wegels naar het duiden liggen met telbare lijken bezaaid. 1,2, maar het fatsoen gebiedt
ons eender welke dier lijken volledig te onttellen, hen in het aeternele der schrifturen

uit dit lamlendige weg te schrijven ahw. Mogen wij niet tellen, dan kunnen wij evenmin
echter u het gevraagde leveren, daar het wie dat u aanvroeg zich immers tot de andere
lijken in de eerste plaats quantitatief verhoudt: wij dienen representerend de liggende (roerende) goederen immers terdege te rugnummeren zodanig dat elk ontsprotene
ontroerd in het toegewezene kan overgaan & de lastplichtigen met de rechthebbenden
op volstrekt navolgbare & diafaan berekende wijze kan worden gekoppeld. Nee, niet


#10 zoals menig scribent past het mij om bij dit olijke nieuws met gebogen hoofd
zo bereken je geen wijze nee & evenmin ontkoppelt een doorslag van het onnavolgbare
de woorden van de stilstand waarnaar zij door de meester werden toe gebrouwen. Roeien
met de riemen, tegen de riemen, tot de riemen op zijn & de waarheid gaat zweerbarsten,
zich botweg over het niet met bladgoud bedekte hout bij de onkiese walging gaat uitzuren.

Men eert je niet Jeroen, ze doen het enkel om je voor je talloze zonden publiekelijk te prijs-
nagelen, je hebt hun moedertaal immers in taal & haat ontbonden daar waar ze een eenheid
stond te beliegen als frigide gulden snede. Vertaald was elke Vlaming dus een kuttekop van jut
waar voor een paar frankskes iemand het stro diende in te lepelen. Zoiets zég je niet, dat

sta je bij je fles te drenken. Het wegkieperen daarvan is nog nooit een publiek te boven
gekomen. Men begrijpt niet dat je middels jaren met de laatste deur wijds open het leven zelf
ter dood leert a zeggen, b vervolgens tot de hele rimram nog ’s leéft & nog een keer tot het

goed zit verdomme & dat doet het toch nooit. Woorden leer je immers nooit wat ze dienen
te zeggen, ze moeren maar wat tegen de vijzen aan, ze helpen de bank in het rood te
verzinken waar de late zon je erf treft, het goede kwaad dat bij het onrecht in je ratelt maar

#11 alsof de dood die zich niet denken laat de metaforenzen zelf besturen gaat

het slangetje ratelt. Het erfgoed zakt in plakken de grond op. Een fret kijkt recht de zon in, het
sist al niet meer maar schuurt zijn verpulverende pels het zwart krullende blad op. Afdrukken.
De helderheid is 1400 cd/
m2 . Het wandelterrein raakt Kant. Er zijn 2 HDMI aansluitingen. Aan
het zijn wordt verzaakt, nochthans [ligt] ‘de zaak zelf diep … ingekapseld’. De localiteit is

pre-existentiëel, het oppervlak is er vóór de putten, maar de putten lopen droog dus komt
de grondlaag stinkend aan het opppervlak. Slijkgeur, het verderf verdampt quasi-ogenblikkelijk
verkrijgt het uitzicht van gerafeld gesteente. Digital Crystal Clear, de resolutie is 1024×1080 DPI.
De catastrofe is een koopje in vergelijking met eerdere aanbiedingen. De barbecue mag vroeger

op, dat scheelt ook weer een maand of twee. Minder kleren, meer sex, minder weerstand. Het
slangetje ratelt. Dat scheelt. Een maand. Slijkgeur. Afkappingstekens. Het was mij een genoegen.
’s ex. Resistente stanza’s, een lachertje. Ontdoe het blondje van alle metalen voorwerpen, gooi het op de dampende motorkap. Krassen vermijden. Passione. Het erfgoed schuurt door de bocht,
er plakt al wat grond in. Uit talloze miljoenen komt het ene gezicht naar je
toegestapt, het
kijkt je recht in de ogen het zegt jij bent het, maar terwijl het dat zegt zie je achter de tong hoe#12 niet zeg ik nee maar wij hebben geen keuze zegt ze nee zeg ik in kringen niet dat

wij vallen maar wij vallen niet samen het kermt & het galmt als ik je download de kabels
gonzen zo al genoeg. Niet zeg ik hoorbaar het niet aan niet nee niet herhaal ik het doen
buitenissig wij hebben wij hebben geen keuze immers de woorden lopen als potvissen
de woorden af & op naar het droge wij hebben het hebben, het eb & het eventjes piepen

slechts het vooronderstellende zijn wij de wiegbuik zijn wij wij nemen de benen eer het
gebeuren ons ontstellen kan eer de benen ons de harten scheiden eer ons de leegte
& het stof de gevreesde echo echo nieuwe echo aanreiken eer de talisman zich van het
koortje breekt & duizend stukjes onheil naar de vloer terug suizen daar zij daarnet daarvan

opvlogen. Het mooie van ons, gij daar met uw blinkoogjes waar de troost nu nee nu
in losbarst, is dat wij onze schoonheid niet vatten kunnen dat wij de verwekkingen
niet de baas zijn dat het ons zelfs overvalt als we het vakkundig versnijden wegsnuiven

oppotten, in pillen draaien, afknotten, de strot toenijpen, er met benagelde plankgesels
uitranselen, met stalen tippen afstampen, behoorlijk ijzerhoudend laten buikploffen op-
schrijven zelfs in vurige letters die de aarde met aarde doen branden tot het ons opvalt dat

#13 al bij al niet zonder vreugde dat hij het nieuwe seizoen voor geopend verklaardenog een geinige catastrofe bij het uitgerokken lijkencijfer uit de letterbak kon vissen. Dat de hoeren
hier ondertussen goedkoper zijn dan de hotels, je de productie kunstmatig op peil dient te houden
omdat anders omdat anders omdat anders omdat anders omdat anders omdat and$$$ digidigidigi – het
dichten op voorbeeldig talige wijze dreigt toe te slibben. Nu ja het was sowieso al niks meer sinds.

Hoor mij als ik je naam zeg, zie mij als ik deze ogen sluit. Ik zie ik zie ik zie zo de weiden verdorren
de vijvers wegdampen het bloed koken, het plasma sissen de aders verstenen. Het verdwijnen gáát lukken.
Als ik een search doe op je naam komen er al dertig anderen on top. Overigens. Het oog op de toekomst.
Voel het als ik je in gang por, smeek mij als ik op je bek klop. Verschroeiende verkiezingsthemata . De vele geaardheden

van het goede bedoelen in hun eigenheid respecteren, de stemmen tellen, er het rot uitharken, het sentiment
uitrekken, opspannen tot het net niet breekt, in de slijmrestjes peuteren & het dan vocaliseren, visualiseren,
de mogelijkheden van de technologie ten volle benutten, de bijsturingsmechanismen verfijnen, de controle

opvoeren, de blondjes tenslotte trainen in het smetteloos uitspreken van de keywords: wij, zijn, de, google,
babes, cellofaan, verpakt, bijlage, krant, heet, naald, nat, plekje, gratis, koop, nu, ook, met, hersens.
Wat een kutboek dacht je toen ze het laatste blad omsloeg, al bij al mocht je nog blij zijn dat men


De spiegelsymmetrie etcetera

Figuur met spiritistensliert in een  blauw-bruin veld

Ongeluk voor twee

Bespottelijk, ook hier, is het opgeven
van bloed ter verduidelijking, het geschonken
plasma der clarificaties, gulp,

het wat glijdt er nu weer in het duidingsveld
het wie vaart er mijn aderlating aan, plop,
het hoe heks ik het hier nog uit. Kom, kortom,

de bel gaat, schuif aan,
treedt binnen, bestel ons een
ongeluk voor twee personen.

De kaderleden stremmen wel
het gelikkebaar van vlammen,
de soepbinderij bindt & uit velen
zullen de verafgode bedragen vallen
als lichtbrekingscoëfficienten.

Van de objectieve illusie immers
moeten we afzien, van het heden
de rust inslikken, het bebroeden
tot het kuikent. Steek dus je hand uit,

& zie de 4 priemen trillen
van de ingehouden woede, tel
de tentakelende lustkronkels,
aanschouw een wereld van
onverdelgbaar, slecht
vertaald verdriet.
dv, 30/01/07 20:18

Het gezamelijke falen

Het gezamelijke falen

Het bekken oogt eiblauw, het bloed geeuwt & kolkt,
we worden dagelijks ouder & gekker & mooier &

de hemel kan zich met vallende rotsblokken
nauwelijks verstaanbaar nog maken. Vogels

uitnodigen vogels ter hunner beider begrafenis
& eveneeens naar Afrikaans gebruik wil je, in

de naarstig bewerkte singulariteit van ons vluchtige
samenzijn, in dit enge éne, het beschilderde heden

dat je met die andere dode van ons delen moet,
die theetafelhuidafstropende getallenpriegelaar,-

wil je nog haar mozaieke lijf beroeren, haar tempel
bevlekken, haar vloertegels bekrassen, ontheiligen

de laatste halmen van heur haar, retoucheren die strengels
de dode lippen belikken die je ooit van wanhoops

diepe waters weg deed weifelen, de klamme hand
omstrengelen die je in liefde deed nulbarsten, de dijen

kussen waartussen zij je haar wezen diep injoeg
opdat je dit in deze stilstand tenminste in hen zou

kunnen wegzeggen vooraleer ik & jij & zij voorgoed
bij het witte node het wit zitten te witkalken & ik

op het rammelige raamwerk van onze zielloze
letters tot louter klanken wijselijk wil spatten :

parakalpita, paratantra, parinispanna.
Eleja Adonay nasati ‘enay…

ALAYAVIJÑANA

De drager van het kenbare (jñeyasraya)

1. atra tavat prathamata eva:

Vooreerst hier bij het begin zelve
draagt de Kathedraal als kennisdrager (alayavijñana)
het kenbare (jñeyasraya).

Vide daartoe Bhagavat in de Abhidharmasutra

anadikhaliko dhatuh sarvadharmasasrayah
tasmin sati gatih sarva nirvanadhigamo pi ca

(Het is het element zonder begin, de gemene steun
van alle Dharma. Gegeven deze vatting
lotsalles opent nirvanawaarts)

[…]

Gegeven 1 groep blinden,
blind vanaf de geboorte (jatyandhapurusa),
die nog nooit een olifant hebben gezien (hastin) & aan wie
nu een olifant getoond wordt.

Eén blinde betast (sprsati) de slurf (tunda),
de tweede zijn tanden (danta),
een derde zijn oren (karna),
een vierde zijn voeten (pada),
de vijfde zijn staart (langula),
een zesde zijn flanken (prsthavamsa).

Vraagt men hen op wat lijkt
een olifant dan zal de eerste antwoorden
op een ploeg (haladanda), [une charrue]
de tweede op een stamper (musala), [un pilon]
de derde op mand (surpaka), [un van]
de vierde op een pilaar (nisadasila), [un pilier]
de vijfde op een bezem (sammarjan), [un balai]
en de zesde op een rots (upala).

Op dezelfde manier zullen zij zich vergissen
die niet het actieve erkennen (purusakara),

[…]

vertaald/herschikt uit
La Somme Du Grand Véhicule
(MAHAYANASAMGRAHA) ed. & trad.
Etienne Lamotte, Louvain 1938

De brief

De brief

Bij het zich tijdelijk wegcijferende slingeren der afstanden
Kwakt de hylomorfe fluim landschap mij het spiegelraam op.
[1]

In onderscheid ik ontwar het enthousiasmerend ingewikkeld zijn
Der giftige lijnen: beeld van het beeld dat ik u aanstamp. De krul

Die u is behoeft niet een mal waaruit zand sectorieel sijpelt, geen
hand evenmin dient een lip ter trilling de wolk in te strepen. Toch

Is zoek geraakt onderweegs onze verstandhouding. Gelieve dus
Deze brief te willen aanvaarden, de opdeling. Het middenrif mij

Is bevroren, adem stokt & in stuikt het, maar U is U al – U is op
De driften & zeebaren gewonnen land – U is als hoogste ons

In uw al te bonte wrong een bruistablet in de rottende navels: niet
dat zich radeloos opfikken in god echter, eerder het fragmentarische

dat tijdig weg zo het bij zichzelf in gebreke is. Schattig het teveel
bv. dat mij eigen is, dat van pinguins schuifelend op het ijs is, ik,

Maar van pinguins niettemin. De te korte pootjes kort gehouden. Dra,
Daar dan te klapwieken de zon staat met verstrekkende vleugels, U

Het licht dat zo in uw licht kwam, de teugels wij aangereikt. Die adem
Brokkelt ons, vriest ons uit, kraakt tot wij verletterd lezen wij verstuift.


[1] Hylomorf : zie http://en.wikipedia.org/wiki/Hylomorphism. Ik gebruik het hier echter niet verwijzend naar Aristoteles met dat al te categoriek dualisme, de verwijzing is naar de wordingsanalyses van Deleuze. Ergens op mijn notities bij het lezen van Peason’s Germinal Life lees ik nu: “Individuality is not a characteristic of the self but on the contrary, forms and sustains the system of the dissolved self”. Goed, maar die fluim op dat treinraam werkt zo ook wel, hier toch.

 

Herschikkingen (werktitel)

Le Pneu Michelin

conversaties – Herschikkingen – reconversies

(leerstof voor bruidsels,
inz. van het type A.V. vanaf versie 1.2)


Festschrift n.a.v. de geboortedag van de Kathedraal 2006

Bevattende diverse voorbeelden van / oefeningen op / tests van:

  • restdelingen met beeldplak
  • gegevensverroesting bij contingente mondgaringen
  • geavanceerde zoekfuncties met labiele context
  • reactiesnelheid bij copyrightschendingen
  • slijmuitdrijving in 5-pixelclusters
  • conversaties met ik, wij, jij en zij

A. Het OOG ik (ook ik ook)

1.hoever dit ook reikt

dan zou ik niet, dan zou
het lichaam niet, dan zou het u gelegen zijn
in de hand als een gepofte kastanje

& het zou uw hand genegen zijn
terwijl het zich bij ons bewerkstelligt- wij
hebben het woord, het valt ons als plomb maar we
zullen het verhangen – terwijl het hier

de dag uitloopt & te zingen
terwijl het snikkend de spreeuwen voor zich uit
jaagt om de vergeten kerselaar in 1 ruk
van alle vrucht te stropen, terwijl het

oxiderend aangeslagen afbladdert, beverig knikt
& instuikt terwijl dit zo is

als het is

zoals dat zoals alles hetzelfde ding is
dat in uw vinger krampt terwijl
u het wrijven puur op snelheid
laat komen, terwijl

dit alles hoever het ook reikt
u belet om van uw sterven nu al
op gepaste wijze te genieten of

temidden van hen waaraan u ontvalt
de hoogst schrikbarende nagalm

in te zetten, nee, dan zou ik niet, oh nee


2.het blok graniet onaf (kwajongens in La Coupole)

zou je niet, indien het, wat zou het, natuurlijk
wat er je aan gelegen is, het bruine haar is
een explosiefje in het oog dat haar kast, het zou

in elk geval, maar zie je dit is te onpas

de hand knoopt, je vingert het touw al
tot het vezelige woord lus, je lip is hout
& stut het, je huig is de galg in de mijngang

Een machtig opfladderen van vogelzwermen
bij de raketlacering alsof zoveel

Balistieke gerichtheid
op natuurlijke wijze

Gevierd moet worden, een
Hoogmis gefezel
in de lucht, langs ontvangerszijde
vrij plomp vind ik vertaald:

“Dit is mijn vallen u
bent mijn volk” vóór het

Als een, hoe zeiden we het, als een
krabvingertje moeder aarde met jeuk
onder de wijkende massa zwart
het marktplein openhaalt, &

de droom eindigt daar, zegt het bewarende
wat wil ook alweer die stem toch bezweren
waar is het Bondmeisje, zie jij het…

 

zo vroeg je ons het lichaam de okeren huid
in 1 ruk het kleed uit de zon in te gooien –
de wil weet je wil best hogerop, je neemt
een toeristiek lachje droog in de mond,
er klikte wat in de houding,
dat ging dan maar door en door
met naampjes lezen in de deportatielijst

tot je oog in oog met 1 ervan en bloc verstomde
het stond al in de hal, zou je niet,
ach verdomme rotjoch, lap

daar heb je het al

 

 


3.Le Pneu Michelin a vaincu le rail

we zullen, zullen we niet, we zouden ons
toch het gezeten zijn laten welgevallen
terwijl het ons nog snel en adekwaat

een paar naakten doorvalt, ik

koning jij afwisselend jij koningin ik
& de hele hermafrodiete afwikkeling, kom
frommel het al maar op-

nieuw: we zouden, zouden we niet, we
zullen dit gezeten zijn genegen zijn, de stroop
met enkele naakten tegen hoge snelheid doorschoten

de bruid zorgvuldig uit de maagd gepeld
zorg dat het wit niet scheurt
met al dat glas moet er
overigens niet geboend, moet er
niet gestreken, kan het
zo de kader wel in, komt er geen
rozig wolkje euh ik bedoel maar,

zorg jij wel voor een Bondmeisje? een brunette
of ros nog ik bedoel beter nog een roodharig
dat zie je niet vaak, zeg zouden we

niet, ik

dacht, zouden we niet vlug daar
heb je het al, maar liefste

het weten was er al, hoe kon ik nu
zullen we nu dan maar, snij jij
er het rot uit ik hap wel

(in de mens is de worm mens
van de mens door het wormwielige
ventiel afgesneden, de verbanden
ontsporen, het klettert overal
de klippen af, het krijt maar wat,
de taal zelf verkettert het elf-
je dat in twee frames gevangen

bij de goden te trillen staat)

 

 

 

 

 

Eve de Doe of Ill Threaded Sofia

 

 

 

4. niks Is nog echt echt Alles

Houdt mijn hand op dan is het
ophouden geblazen, noli me tangere

me moe aptoe, die rots niet, mijn vel
niet of ik blaf en het
kalft je wereld af, immers sluiten

Doet het toch niet want
voor elke y element van mij
heb je een bijkomend afdankertje nodig,
een flikk’ren, puntig geel
dat mijn bibbersidderaal
boven ’t diep-werk’lijk paars tilt, dit nee dit nee
dat soort grens dat in wereldnevel

twinkelt
twinkelt
twinkelt

als de rekken op eigen houtje
perzikken in eigen
nat beginnen afzetten, dan is
het tijd begot, dan, wel, ziet, dat daar hé

dat krijgt geen mens nog getekend:
Ze streept zich in, het
valt je de ogen uit, hoe hard je ook
wil, zeg heb je het ook al gemerkt niks

Is nog echt echt Alles
is van mars-plastic ofzo als je lang genoeg
wacht kan je misschien het licht
in de spinthariscoop nog
zien emaneren (dit werk is

gekoppeld aan Johannes 20:17, evenals aan
Valentin’s Twaalf Sleutels van de Filosofie
en aan dat van dat paapse
mekander afrukken welja dat

doen ze ook en dan smoeltrekken
en half-stiekem met zwaai-
handjes zwaaien
de hoog-rood bloed-doorlopen vetzakken, ach,
de doos is leeg, het uur zit er op, hou
je bek dus & doe de deur maar toe, hap toe,

 

[hapt].

 

 

 


B. DE LAKENS IN LIER (GELAKT)

dv 9/2006, potlood op papier 14,8 x 21

Maude Easton 20/08/1891
naar een platinum print van
Edward Linley Sambourne

5. Identikittie d’ Arrière

Achter het gordijn schuilt de schoft
De schoft zegt:

– de stoel staat scheef
– het linkerbeen sleept
– het vlinderstrikje schuift

de paardestaart af

Voor het oog van de naald
Wordt er krampachtig met
De billen genepen.

De dame die er wat van kan
neemt twee vingers, dipt ze diep
in de pot boenwas die een dame is

Die er wat van kan

En zij strijkt zich op de tafel glad
en zij strijkt zich glimmend op
en zij spreekt en zegt

Kijk zegt ze ik ben mals ik
ben mauve ik is Maude
de printplaatspiegelfraude
het gehele prinsessenprisma-aha

Spiegelt zich mij ma-aha-r als een moi
à l’arrière of ’t were beter een ik
uit een blik erwtengorstj van bij nick
of geplet als een speklek vanonder

den toeareg (bij mij in de club
is het donkergroen en droef-
purper maar uw punch na de lunch
is er altijd vanzelfsprekend in de mode.

Bij de nachtlamp ligt de ene hand wollig, bij tepels
ligt misschien te friemelen de andere of hangt
er een derde het Kwartet uit naast de Kruisweg
ach Schubert o wie redt ons nog Heden de Kunst

Zo Smoddert Onze Firmin Alsnog,
de Rots in de Branding, zo
zoveel tantes tant de tan-
Tes toch had ik, hun sokken nog aan.

 

 


 

  1. het Plan is voltooid (pfew)
  2. het Plan is vatbaar voorgesteld
  3. het Kwaad is vatbaar voorgesteld, als er Buck Danny lijntjes zijn, en is een Buck Danny-net-een-ietsepietsje-persoonlijk-getekende-maar-toch-veilig-geuniformiseerde Vijand dan is er ook een Buck Danny, en mogen de Raketten Schoon en Vervaarlijk ogen, de techniek mag Interessant zijn en Natuurgetrouw getekend, want hé, slimpies, waarom doen al die loempe fasco’s al die moeite ALS U BINNEN 35 MINUTEN IN ENGELAND KAN ZIJN.
  4. we hebben ook een de-horror-van-de-kampen tentoonstelling
  5. dat biedt mogelijkheden
  6. de schacht van Saint-Omer
    Saint-Omer, Frankrijk heeft als logo een gleufachtig holte-ding met een dikke pijl die erin gaat of er voor staat, dat is niet duidelijk, genaamd La Coupole. Een beter Plan van het bezoek is nauwelijks denkbaar.
  7. Er zijn geweldige dingen te beleven aan de overkant van het Kanaal.
  8. De Koepel is dus eigenlijk gewoon een Koppeling, een Harde Link?

Appendices

 

 

1. De verfoeide Terugkeer van het Vermelde Gedicht

 

DROOG

Afdrukbare versie

Talia verba refert genibusque affixa Tonantis
haeret, inexhaustum lacrimans sparsisque capillis

Angelo Poliziano, Silvae : Ambra, v. 113-114

Passie is een enkelinge, ze strompelt als vergeet-mij-nietje
uit je keuken, verspreidt het woord als de hechting
vanuit de Naad & is het eens met het vuil vanonder je
tegels (dat van de grote getallen), zwiert met gemak

de N van haar set bij een bos uit de kleren, droogt
een roos af omdat het een roos is, roos is,
roos op, roos af, die roos, vezel per vezel,
1 bloemblad per bloedbad, 1 rampspoed per stengel

of verzint zichzelf doodgewoon bij elke
zap een beter einde of weigert het amen
in de oneindigheid, omarmt peripathetisch

de knieen van de Dondergod, ombeeft & ombibbert
met de uitwaaierende haren, met het snikkende lak-
stemmetje O al die dagen o Heer dat ik neigde naar U

29/10/02 – 28/08/06

2.Het Gruwelijke van Bilplak middels Doorschijnende Stoelen Aanschouwelijk gemaakt


Swannell_MayaOnChair_sm

Exposed. Platinum Prints 1988-2004″ from Paul Caffell’s famous 31 Studio,
ISBN 0-9547352-0-X

3. Haar Kousen Waarlijk Zij Volstonden Niet

 

 

 

 

4. Wat Gebeurde er met Ethel Warwick (op 02/08/1900)

 

ETHEL DE ELATERIET
VERDUURT NIET

WARWICK™ QUALITY PROS

00000000000000000000000000000000000000001
er kan niets gebeuren zonder dat het zichzelf herkent
00000000000000000000000000000000000000010
bewustzijn loopt al een poos voor het bewustzijn is
0000000000000000000000000000000000000100
veranderen doet er niets, integendeel: het niets vereenzelvigt

0000000000000000000000000000000000001000
hierboven gebeurt Ethel Warwick, het ding Ethel herkent zich
0000000000000000000000000000000000010000

in deze wereld die niets anders is dan
de lichtjes naar brandlucht geurende heat-sink
van G*d’s Enhanced Speedstep
Intel Xeon MP 7040 42 Ghz
Dual-Core processoren,

verschilt het gerepresenteerde

in niets van de presentatie, de betekenis
klettert zoals het betekende klettert Ethel
klettert zoals deze lettertjes kletteren, het blauw

00000000000000000000000000000000000111111

dat u ziet/niet ziet is een opgehaalde beweging, brug
te ver
een hopeloos
afgelopen zijn, het gebeurde dat als een

doorgeknipte hoogspanningskabel vervaarlijk

[DICHTER SPAN HEDEN DE LIER:]

angt te waaien (hz)
oven de (b)

ntsprde metr (oooo)
rs (ei)

n(ee)
ruce illis (BW)

nodig om de zaak recht te zetten

aar ie omt aar ie
(mdkmn)

0000000000000000000000000000000000010010

dedju toch.

 

Misschien valt het nog op
te lossen met een

WECKPOT

HE MARCEL HEBDE GIJ NOG WECKPOTTEN STAAN EN
ZO JA ZIJN DIE CAOUTCHOUCS NOG NIET VERDUURD ?

dedju toch.

 

 

 

 

Sonnet
(met ingeschoven Kessel-loos geduid Brahmaans

pseudo-kabbalistisch gekwebbel )

 

Zich een frisse duim halende, de Held Aspergis* –
enkel potentieel oneindige verzamelingen

zijn in de constructie-activiteit gegeven –
spookt op uit Indië’s zee reuz’ge infuzorie:

parfoit il neige des roros dans sa coeur.
Als je eraan trekken wil, dan moet je
het er eerst uittrekken, anders schiet het
veel misbaar veroorzakend terug op de

No matter what, or when, G. will make you puke
(“ik walg van ’t Wezen, tot mijn Ik verkleind”)
het weze dus geweten dat men beter de Here
met ledige magen tegemoet kan treden

naakte huid? 6 MNO, 2 ABC,
2 ABC, 5 JKL , 8 TUV,3 DEF
4 GHI , 8 TUV, 4 GHI, 3 DEF,

Sony Ericsson Proximus 4 x
digital zoomVGA 4,1 mm 1:2.8
Druk op * en Vrijgeven om de

 

*> lat asparagus lett. gezwollen, notoir verstekeling aan boord van het schip van Aeneas, de Rome-stichter.
Er wordt wel ’s beweerd dat terwijl Aeneas in Carthago iedereen an het vermaken was met straffe verhalen over zijn omzwervingen, koningin Dido een onderonsje had met de Held Aspergis, en dat vervolgens haar Ware Verdriet niet Aeneas, maar Aspergis betrof.