darkness darkness my old friend


Alles wat ik wou, zo zacht & ondoordacht
Werd koud & hard, realiteit van steen,
Afwezigheid die ik nooit had verwacht,
De duisternis waar ooit jouw licht verscheen,
& Van die vele stralen geen, niet één.
Jij bent vergaan tot schimmen in mijn hoofd,
Zwarte nevel waarmee ik ben verloofd,
Mijn oude trouw aan jou die spookt door mij.
Het is de nacht waaraan ik ben beloofd,
Al die uren,  & er is geen dag meer bij.

persoonlijk


Jij hebt mijn woelen met jouw zijn verstoord;
Mijn daden zijn in taal & jou vergaan;
Ik ben voor jou slechts voornaamwoord:
Bestaan is toch geen ik, maar ondergaan
Wat er ontstaat & daarin opengaan?
  Ben ik verkeerd als ik het leven wil,
Met jou erin & warm & zacht & stil?
Droom ik dan & is dit, mijn liefde, fout?
  Ik brand ’s nachts & overdag is het kil,
Mijn vuur is stil & als vermoord zo koud.

 

excellende


met dank aan Tanja Maes

De nacht sluit aan de nacht, ik kom niet vrij.
De dag is aan het duistere slechts braam.
  De avond valt, jouw lijf verschijnt aan mij:
Jij danst daarbuiten in een duister raam
Jij zingt er zacht & fluistert zwoel mijn naam.
Jouw ogen zijn als felle lampen klaar,
Jouw haren van vergeten zon gebaar,
Jouw handen strelen manestralen daar.
  Als ik spring dan zijn wij weer een paar.
Ik sluit dat lege venster beter maar.

 

 

rev.26/02/2011